Κάθε χρόνο, κάπου στα τέλη Μαΐου, με πιάνει ένα δυνατό σφίξιμο στο στομάχι. Είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι το σχολείο κλείνει την πόρτα του για τρεις ολόκληρους μήνες, ενώ η δική μου δουλειά συνεχίζεται κανονικά. Κάνω τη βασική αριθμητική στο μυαλό μου και ο συλλογισμός βγαίνει πάντα λάθος… 12 εβδομάδες σχολικές διακοπές, 2 εβδομάδες δική μου άδεια. Και τώρα τι;;;
Τελευταία διαβάζω άρθρα ερευνητών που αναρωτιούνται αν οι μεγάλες καλοκαιρινές διακοπές κάνουν καλό στα παιδιά και προτείνουν να ρωτήσουμε τα ίδια τα μικρά για τη γνώμη τους. Η ιδέα είναι φοβερή! Βέβαια αν ρωτήσεις τα αγόρια μου (9 και 6 ετών) αν θέλουν να κάθονται τρεις μήνες στο σπίτι βλέποντας βιντεάκια και τρώγοντας παγωτά, η απάντηση είναι προφανής. Το ερώτημα που δεν κάνει κανείς είναι τι γίνεται με εμάς!
Θυμάμαι τη χρονιά που ψάξαμε για πρώτη φορά summer camps. Κοιτούσα τις τιμές και ένιωθα το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι. Για να καλύψεις δύο παιδιά για έναν μήνα, χρειάζεσαι έναν προϋπολογισμό που θυμίζει δίδακτρα ιδιωτικού πανεπιστημίου. Κι όταν τελικά μαζεύεις τα κομμάτια σου και λες «εντάξει, θα το κάνουμε», ανακαλύπτεις το άλλο μεγάλο αστείο: το πρόγραμμα τελειώνει στις 13:00 το μεσημέρι. Ποιος εργαζόμενος σχολάει στις μία; Πραγματικά, ποιος σχεδίασε αυτό το σύστημα;
Έτσι, επιστρατεύουμε τους παππούδες. Τους βλέπω να εξαντλούνται, να τρέχουν πίσω από μικρά παιδιά στα εβδομήντα τους, κι νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Ή καταφεύγουμε στον εφιάλτη της τηλεργασίας με παιδιά στο σπίτι. Όσοι το έχετε ζήσει, ξέρετε.
Η εικόνα του ειδυλλιακού καλοκαιριού με τα παιδιά να τρέχουν ξέγνοιαστα στις παραλίες είναι απλά ουτοπία. Η πραγματικότητα του σύγχρονου εργαζόμενου γονιού είναι πολύ πιο ζοφερή και ισορροπεί ανάμεσα στη διαρκή αίσθηση ότι αποτυγχάνεις παντού… και στη δουλειά σου, γιατί είσαι διασπασμένος και στα παιδιά σου, γιατί νιώθεις ότι τα «παρκάρεις» μπροστά σε μια οθόνη.
Ίσως είναι καιρός να παραδεχτούμε ότι το εργασιακό μοντέλο του σήμερα δεν αντέχει τις σχολικές συνήθειες του περασμένου αιώνα. Μέχρι τότε όμως, αν με δείτε στον δρόμο να κοιτάζω το ημερολόγιο με ένα άδειο βλέμμα, μη με παρεξηγήσετε. Απλώς μετράω τις μέρες μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου!