Πριν από λίγο καιρό, μια ανάρτηση στο TikTok από την Paige Carter, μητέρα στη Φλόριντα, έγινε αντικείμενο ευρείας συζήτησης. Η Carter περιέγραψε πως πέταξε το tablet της κόρης της από το αυτοκίνητο λόγω κακής συμπεριφοράς, καταγράφοντας τη στιγμή που το περισυλλέγει με κατεστραμμένη οθόνη. Το βίντεο συγκέντρωσε εκατομμύρια θεάσεις και αποθεωτικά σχόλια, με πολλούς να επικροτούν τη μέθοδο ως κορυφαία ανατροφή. Αυτή η προσέγγιση, γνωστή με το ακρωνύμιο Fafo («Κάνε ανοησίες και θα το μάθεις»), αποτελεί τη νέα τάση που κερδίζει έδαφος.
Σε άλλη περίπτωση, μια μητέρα «αποχαιρετά» το παιδί της που απειλεί να φύγει, κλείνοντάς του την πόρτα, για να το ξαναβάλει μέσα λίγο μετά, όταν εκείνο χτυπάει έντρομο. Όπως εξήγησε, το παιδί κατάλαβε άμεσα το νόημα του Fafo.
Το περασμένο καλοκαίρι, η Wall Street Journal σχολίασε την υποχώρηση της «ευγενικής ανατροφής», η οποία είχε εμφανιστεί προ δεκαετίας ως αντίλογος στις αυταρχικές μεθόδους, αλλά κατηγορήθηκε για τη δημιουργία μιας γενιάς με υπερβολικές απαιτήσεις. Οι υποστηρικτές της ήπιας μεθόδου δηλώνουν πλέον εξουθενωμένοι από τη συνεχή επεξήγηση αποφάσεων και την ακραία συναισθηματική ενασχόληση.
Η καθηγήτρια Έλι Λι επισημαίνει ότι η γονική μέριμνα έχει καταστεί υπερβολικά εντατική και πιεστική. Ενώ το Fafo υπόσχεται αυτονομία μέσω των συνεπειών, οι επικριτές φοβούνται ότι καλλιεργεί τον φόβο και την αποξένωση. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η σωστή εφαρμογή οποιασδήποτε μεθόδου απαιτεί όρια χωρίς τιμωρητική διάθεση, κάτι που συχνά χάνεται στην πόλωση του διαδικτύου.
Η ψυχολόγος Maryhan Munt υποστηρίζει τις φυσικές συνέπειες (π.χ. το να κρυώσει ένα παιδί αν αρνείται το παλτό του), αλλά προειδοποιεί κατά της γονικής αδιαφορίας. Ο ρόλος του ενήλικα είναι να παραμένει παρών και υποστηρικτικός κατά τη διάρκεια της συνέπειας. Η Δρ Έμμα Σβάνμπεργκ θεωρεί το Fafo μια αντίδραση στην έλλειψη δομικής στήριξης των γονέων, προσφέροντας την «άδεια» για λιγότερες διαπραγματεύσεις και περισσότερη σκληρή αγάπη.
Παρόλα αυτά, η Munt παρατηρεί πως η «απαλή» ανατροφή φαίνεται να οδηγεί σε πιο αγχώδη παιδιά. Ο κίνδυνος του Fafo, όμως, έγκειται στη συναισθηματική αποστασιοποίηση και την εσωτερίκευση της ντροπής. Η Gaby Gonzalez, που εφαρμόζει το Fafo με μέτρο, εξηγεί ότι πρόκειται για ασφαλείς συνέπειες, όπως το να βραχεί ένα παιδί στη λακκούβα, οδηγώντας σε συζήτηση και όχι σε τιμωρία.
Η Gonzalez τονίζει πως τα παιδιά χρειάζονται ξεκάθαρους κανόνες. Το Fafo δεν είναι «ανατροφή για τεμπέληδες», αλλά μια απαίτηση για υπευθυνότητα. Αν και το διαδίκτυο πολώνει τις απόψεις, η ουσία βρίσκεται στην ισορροπία μεταξύ ζεστασιάς και απαιτητικότητας, όπως ορίστηκε από την ψυχολογία ήδη από το ’60.
Σήμερα, το όριο μεταξύ ενηλικίωσης και παιδικής ηλικίας είναι κατακερματισμένο. Η Lee επισημαίνει πως οι γονείς ταλαντεύονται μεταξύ της διαρκούς προσοχής και της πλήρους εγκατάλειψης, με το Fafo να αποκτά συχνά και πολιτικές προεκτάσεις στις ΗΠΑ. Τελικά, η δημοφιλία τέτοιων τάσεων μαρτυρά κυρίως την ανεπαρκή κοινωνική υποστήριξη προς τις οικογένειες. Το Fafo είναι απλώς ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας, με ήδη εμφανή την επόμενη παραλλαγή: το «Gentle Fafo».