Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε γυναίκας που κοιτάζει γύρω της και συνειδητοποιεί ότι όλα έχουν αλλάξει. Δεν άλλαξε απλώς η καθημερινότητά της, δεν άλλαξαν μόνο οι προτεραιότητές της. Η μητρότητα δεν άλλαξε απλώς τη ζωή της… έγινε ολόκληρος ο κόσμος της.
Ξαφνικά, ο κύκλος των ανθρώπων γύρω μας μικραίνει. Οι πολλές έξοδοι, τα ατελείωτα τηλεφωνήματα και οι αυθόρμητες βόλτες δίνουν τη θέση τους σε μια πιο κλειστή, πιο προστατευμένη οικογενειακή φούσκα. Την ίδια στιγμή, οι μέρες μας γίνονται πιο γεμάτες από ποτέ. Γεμάτες από υποχρεώσεις, τρέξιμο, πρόγραμμα, αλλά και από μια πρωτόγνωρη ζωντάνια.
Και η αλήθεια είναι μία, όσο κι αν καμιά φορά ντρεπόμαστε να την παραδεχτούμε φωναχτά: Εμείς επιλέξαμε αυτή τη ζωή.
Επιλέξαμε τα αργά, νωχελικά πρωινά με τις πιτζάμες και τα ανακατεμένα μαλλιά. Επιλέξαμε τις γεμάτες θόρυβο και φωνές ημέρες. Επιλέξαμε αυτά τα μικρά, απαλά χεράκια που μας κρατούν σφιχτά και που κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, μας χρειάζονται για τα πάντα.
Υπάρχουν, όμως, και εκείνες οι μέρες. Οι μέρες που η κούραση κάθεται βαριά στους ώμους. Εκείνες οι στιγμές που, κοιτάζοντας το ταβάνι ή κλέβοντας πέντε λεπτά ηρεμίας στο μπάνιο, σου λείπει η παλιά σου εκδοχή.
Σου λείπει η απόλυτη ησυχία. Σου λείπει η ελευθερία του να αποφασίζεις μόνο για τον εαυτό σου. Σου λείπει ο προσωπικός χώρος, ο χρόνος για να είσαι «απλώς εσύ», χωρίς τη μόνιμη ταμπέλα της «μαμάς» να σε ακολουθεί.
Όμως είναι απόλυτα φυσιολογικό. Το να σου λείπει η παλιά σου ζωή δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο τα παιδιά σου. Σημαίνει απλώς ότι είσαι άνθρωπος.
Βαθιά μέσα μας, όμως, όλες το γνωρίζουμε: αυτή η γεμάτη, εξαντλητική, πανέμορφη εποχή δεν θα κρατήσει για πάντα. Τα παιδιά θα μεγαλώσουν. Τα χεράκια θα αφήσουν τα δικά μας. Ο θόρυβος στο σπίτι θα δώσει τη θέση του στην ησυχία που κάποτε λαχταρούσαμε.
Κάποια μέρα, θα έχουμε ξανά χρόνο για εμάς. Θα διαβάσουμε εκείνο το βιβλίο, θα πιούμε τον καφέ μας ζεστό, θα κοιμηθούμε οκτώ ώρες σερί.
Αλλά αυτή τη στιγμή; Τώρα; Είμαστε ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαστε.
Αυτή είναι η δική μας Mom Era. Είναι το κεφάλαιο της ζωής μας που γράφεται με γάλα, ψίχουλα, αγκαλιές και ατελείωτη αγάπη. Και μαθαίνουμε μέρα με τη μέρα να αγαπάμε κάθε κομμάτι του ακόμα και τα πιο δύσκολα, ακόμα και εκείνα που μας κάνουν να λυγίζουμε.
Αν νιώθεις κι εσύ ότι ισορροπείς ανάμεσα στην κόπωση και την απόλυτη ευτυχία, αν νιώθεις ότι ο κόσμος σου μίκρυνε αλλά η καρδιά σου μεγάλωσε επικίνδυνα, θυμήσου…. είμαστε πολλές. Και είμαστε όλες μαζί σε αυτό.