Συχνά μιλάμε για την αυτοεκτίμηση σαν να είναι το κλειδί της ψυχικής ισορροπίας και πράγματι, οι έρευνες δείχνουν ότι όσοι έχουν υγιή αυτοεκτίμηση εμφανίζουν λιγότερο άγχος και κατάθλιψη. Υπάρχει όμως μια λιγότερο γνωστή έννοια που ίσως είναι εξίσου σημαντική, η αυτοαποδοχή.
Η αυτοεκτίμηση αφορά στο πόσο θετικά αξιολογούμε τον εαυτό μας. Η αυτοαποδοχή, αντίθετα, σημαίνει να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας ολόκληρο, με τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία του. Ο ψυχολόγος Άλμπερτ Έλις μίλησε για την «άνευ όρων αυτοαποδοχή», δηλαδή την αποδοχή του εαυτού μας ανεξάρτητα από επιτυχίες και αποτυχίες.
Έτσι εξηγείται γιατί κάποιοι άνθρωποι που μοιάζουν γεμάτοι αυτοπεποίθηση καταρρέουν μπροστά σε μια αποτυχία. Η αξία τους εξαρτάται από συγκεκριμένους «όρους», όπως η επαγγελματική επιτυχία ή μια σχέση. Όσο οι όροι αυτοί εκπληρώνονται, νιώθουν καλά. Μόλις κάτι στραβώσει, για παράδειγμα με μια απόλυση ή έναν χωρισμό, η αυτοεκτίμησή τους κλονίζεται.
Η άνευ όρων αυτοαποδοχή προσφέρει πιο σταθερό έδαφος, αφού η ζωή αλλάζει συνεχώς. Παράλληλα, κάνει την προσπάθεια για βελτίωση λιγότερο απειλητική καθώς όταν μια αποτυχία δεν καθορίζει την αξία μας, τολμάμε περισσότερο.
Για να την καλλιεργήσουμε, βοηθά να εντοπίσουμε τις σκέψεις όπως «αν δεν τα καταφέρω, είμαι αποτυχημένος» και να τις αντικαταστήσουμε με πιο ισορροπημένες. Επίσης, να μιλάμε στον εαυτό μας με καλοσύνη και να αφήνουμε χώρο σε όλα μας τα συναισθήματα, χωρίς να τα κρίνουμε.