Αν υπάρχει κάτι που ξέρουν καλά όλες οι μαμάδες, είναι ότι ο θηλασμός δεν είναι πάντα μια «ροζ συννεφένια ιστορία». Οι περισσότερες ξεκινήσαν με την αθώα σκέψη: «Έλα μωρέ, απλά βάζεις το μωρό στο στήθος και ξέρει τι να κάνει». spoiler alert: Δεν ξέρει. Ή τουλάχιστον, δεν είναι πάντα τόσο απλό.
Όταν όμως μια κοινότητα αποφασίζει να αγκαλιάσει, να στηρίξει και να μην κρίνει τη νέα μαμά, συμβαίνουν μικρά θαύματα. Όπως αυτό που έγινε στο Χουλ (Hull), μια από τις πιο υποβαθμισμένες οικονομικά πόλεις της Αγγλίας, η οποία κατάφερε να κάνει μια πραγματική «επανάσταση» στο θέμα του θηλασμού.
Τα νούμερα που λένε την αλήθεια
Το 2008, το ποσοστό των μωρών που θήλαζαν στο Χουλ στις 6 εβδομάδες ήταν το αποκαρδιωτικό 6%. Μια δεκαετία πριν, το ποσοστό αυτό μετά βίας ξεπερνούσε το 30%.
Σήμερα, η πόλη γιορτάζει μια καθοριστική στιγμή. Πάνω από τα μισά μωρά (το 52%) θηλάζουν κανονικά στις έξι εβδομάδες, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία και κερδίζοντας τη χρυσή πιστοποίηση της Unicef για αυτή την προσπάθεια. Το Χουλ μετατράπηκε επίσημα σε μια πόλη όπου ο θηλασμός… επικρατεί!
Πώς έγινε το θαύμα; Με αγάπη και «αλληλοβοήθεια»
Η αλλαγή δεν έγινε μαγικά. Έγινε γιατί δημιουργήθηκαν δίκτυα υποστήριξης από μαμάδες για μαμάδες (όπως το πρόγραμμα του Goodwin Development Trust και της ομάδας διατροφής βρεφών του NHS).
Αντί για επικριτικά βλέμματα και θεωρητικές συμβουλές, οι νέες μαμάδες άρχισαν να έχουν:
- Δωρεάν επισκέψεις από συμβούλους στο σπίτι τους.
- Ατομική καθοδήγηση από την εγκυμοσύνη μέχρι τη στιγμή που θα επιλέξουν οι ίδιες να σταματήσουν.
- Μια ανοιχτή τηλεφωνική γραμμή για τις «δύσκολες ώρες».
- Ακόμα και το Hull Milk Trail, έναν ειδικό λιλά χάρτη της πόλης που δείχνει τα πιο άνετα, φιλόξενα και υποστηρικτικά σημεία για να θηλάσεις δημόσια χωρίς άγχος!
Ιστορίες από μαμάδες που τα κατάφεραν
Η 28χρονη Σάρλοτ εξομολογείται ότι βρήκε τον θηλασμό του γιου της «πραγματικά δύσκολο» στην αρχή. Όμως, οι καθησυχαστικές επισκέψεις των συμβούλων στο σπίτι άλλαξαν τα πάντα. Σήμερα, ο 6 μηνών γιος της είναι μια μικρή… «μηχανή γάλακτος»! Όπως λέει η ίδια: «Υπάρχουν μερικές μακρές νύχτες, αλλά όταν κοιτάζεις κάτω και αυτά τα μικρά μάτια σε κοιτάζουν, νιώθεις τόση ικανοποίηση. Αυτός ο δεσμός αξίζει σίγουρα τον κόπο».
Η Λουίζ, άλλη μια μαμά της περιοχής, περιγράφει τη δική της αλήθεια: «Ζούσα σε μια γειτονιά όπου κανείς δεν θήλαζε. Η πρώτη φορά που είδα θηλασμό ήταν όταν προσπάθησα να το κάνω η ίδια. Ήταν πολύ δύσκολο». Η Λουίζ άντεξε τότε μόλις δύο μέρες. Όμως, με τη σωστή υποστήριξη, κατάφερε στα επόμενα παιδιά της να παρατείνει τον θηλασμό για χρόνια και σήμερα εργάζεται και η ίδια βοηθώντας άλλες γυναίκες.
Το «κύμα» που αλλάζει τον κόσμο
Το πιο όμορφο από όλα είναι αυτό που οι κοινωνικοί λειτουργοί ονομάζουν «αλυσιδωτή αντίδραση». Όταν μια μαμά νιώθει ασφάλεια και θηλάζει, εμπνέει την αδερφή της, τη φίλη της, τη γειτόνισσά της.
Η συζήτηση στις παρέες άλλαξε ριζικά. Από το κλασικό «ποια μάρκα ξένου γάλακτος θα πάρεις;», περάσαμε στο «θα δοκιμάσεις να θηλάσεις; Ξέρεις ότι υπάρχει αυτή η ομάδα υποστήριξης;».
Μια σημαντική υπενθύμιση: Όπως ξεκαθαρίζουν οι υπεύθυνοι του προγράμματος, ο στόχος δεν είναι ποτέ να πιεστεί μια γυναίκα, ούτε να της επιβληθεί ένας τρόπος σίτισης που δεν θέλει. Κάθε μαμά υποστηρίζεται με τον ίδιο σεβασμό, όποια κι αν είναι η επιλογή της (στήθος ή μπιμπερό). Σημασία έχει, όμως, όποια γυναίκα θέλει να θηλάσει, να έχει τη βοήθεια που της αξίζει για να το πετύχει.
Γνωρίζοντας, άλλωστε, τα τεράστια οφέλη που δίνουν ο ΠΟΥ και η Unicef (ενίσχυση του ανοσοποιητικού και της νοημοσύνης του μωρού, προστασία της μαμάς από καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών), η ενημέρωση είναι το παν.
πηγή: BBC