Η σύγχρονη γονεϊκότητα μοιάζει με μια συνεχή άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί. Σήμερα, οι γονείς είναι πιο ενημερωμένοι, πιο ευαίσθητοι και πιο «εκεί» από ποτέ. Διαβάζουν βιβλία ψυχολογίας, παρακολουθούν σεμινάρια και προσπαθούν να αποφύγουν τα λάθη των δικών τους γονιών. Τότε, όμως, γεννάται το εύλογο ερώτημα: Γιατί τα παιδιά μοιάζουν να «ξεφεύγουν» όλο και πιο νωρίς;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην ποσότητα του χρόνου ή της αγάπης, αλλά στην ποιότητα της παρουσίας και, κυρίως, στη διαχείριση των ορίων.
Η Παγίδα των Χαμένων Ορίων
Όπως επισημαίνει η Δρ. Κωνσταντίνα Κωστάκου Αστυνόμος Α’/ Ψυχολόγος στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων στο επιχειρηματικό show “Θα Σας Ειδοποιήσουμε”, τα δύο αυτά άκρα, αν και φαίνονται αντίθετα, οδηγούν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.
- Ο αυταρχικός γονιός ακυρώνει το παιδί.
- Ο υπερβολικά ανεκτικός γονιός αφήνει το παιδί αβοήθητο.
Ένα παιδί χωρίς όρια είναι ένα παιδί χωρίς «χάρτη». Τα όρια δεν είναι περιορισμός της ελευθερίας, αλλά ένα πλαίσιο ασφάλειας. Όταν ο γονιός αδυνατεί να πει «όχι» ή να θέσει κανόνες, το παιδί νιώθει ότι δεν υπάρχει κανείς «στο τιμόνι». Αυτή η έλλειψη σταθερότητας το αναγκάζει να αναζητήσει πρόωρα την αυτονομία του, συχνά με τρόπους που το εκθέτουν σε κινδύνους πριν προλάβει να ωριμάσει συναισθηματικά.