«Έκλαιγε συνέχεια το μωρό και ήταν πεσμένη η γυναίκα μου. Μας το άλλαξαν στο μαιευτήριο και μας έδωσαν άλλο που ήταν σατανιασμένο και μόλις πέθανε ηρέμησε το σπίτι μας».
Από την περασμένη Κυριακή η ελληνική κοινωνία έχει σαστίσει. Ένα μωρό μέσα σε μια βαλίτσα…10 μαχαιριές στην πλάτη… Δεν αντέχεις να ακούς άλλο, να διαβάζεις καινούργιες πληροφορίες για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα.
Νιώθεις αναγούλα, σφίξιμο στο στομάχι, κάνεις διάφορες σκέψεις αλλά μια δεν σταματάει να στοβιλίζει τον εγκέφαλό σου. Γιατί άνθρωποι που παλεύουν χρόνια για ένα παιδί, άνθρωποι με περίσσευμα αγάπης δεν μπορούν να έχουν και άλλοι ανίκανοι, αισχροί, ψυχικά άρρωστοι να έχουν παιδιά;; Γιατί;; Πόσο άδικο μπορεί να είναι για κάποιους ανθρώπους να παλεύουν να αποκτήσουν μωρό και ταυτόχρονα να βλέπουν άλλους να τα σκοτώνουν, να τα πετάνε, να τα κακοποιούν…
Κοιτάς τα δικά σου παιδιά να κοιμούνται ήσυχα, ακούς τις αναπνοές τους στο σκοτάδι και νιώθεις μια αδιανόητη ευγνωμοσύνη ανακατεμένη με έναν βαθύ, σκοτεινό φόβο. Γιατί η μητρότητα και η πατρότητα είναι ιερή ευθύνη και όταν βλέπεις τη ζωή ενός αθώου πλάσματος να αντιμετωπίζεται με τέτοια κτηνωδία, η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Το μόνο που μένει είναι να σφίξουμε λίγο πιο δυνατά τα παιδιά μας στην αγκαλιά μας, να τους θυμίσουμε πόσο πολύτιμα είναι και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας ότι δεν θα συνηθίσουμε ποτέ το τέρας.