Μια μεγάλη μελέτη από την Ιαπωνία, με περισσότερες από 1,1 εκατομμύρια γεννήσεις μετά το ατύχημα της Φουκουσίμα, ρίχνει φως σε μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα ψυχική και σωματική: ο φόβος της μητέρας, ακόμη και όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη του εμβρύου.
Οι ερευνητές εστίασαν και σε μέρη όπου οι άνθρωποι ήταν ασφαλείς (χωρίς έκθεση στην ακτινοβολία) αλλά φοβισμένοι. Και εκεί βρήκαν κάτι εντυπωσιακό: όσο πιο έντονη ήταν η ανησυχία, τόσο αυξάνονταν οι πρόωροι τοκετοί και τόσο μειωνόταν το βάρος γέννησης.
Σαν να εκφράζει το σώμα αυτό που ο νους δεν έχει προλάβει να επεξεργαστεί.
Το σώμα δεν ξεχωρίζει πάντα τον πραγματικό από τον αντιληπτό κίνδυνο. Ο φόβος ενεργοποιεί το άγχος και το άγχος με τη σειρά του κινητοποιεί ορμόνες όπως η κορτιζόλη, που περνούν τον πλακούντα και «ενημερώνουν» το έμβρυο ότι το περιβάλλον δεν είναι ασφαλές. Και τότε, ολόκληρο το σύστημα προσαρμόζεται.
Δεν πρόκειται για κάτι που η μητέρα «κάνει λάθος». Πρόκειται για μια βιολογική απάντηση σε μια ψυχική εμπειρία.
Στην έρευνα φάνηκε ότι οι γυναίκες που είχαν περισσότερα στηρίγματα όπως εκπαίδευση, οικονομική ασφάλεια και πρόσβαση σε φροντίδα, επηρεάστηκαν λιγότερο από τον φόβο που προκάλεσε το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα. Ίσως γιατί είχαν περισσότερους τρόπους να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει, να ρυθμίσουν τον φόβο τους και να νιώσουν μεγαλύτερη ασφάλεια.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Σε περιόδους κρίσης, η φροντίδα δεν αφορά μόνο το σώμα. Αφορά και το πώς νιώθουμε μέσα σε αυτό που συμβαίνει. Χρειάζεται να φροντίσουμε και το βίωμα. Να υπάρχει σαφής ενημέρωση, υποστήριξη, χώρος για να επεξεργαστεί ο φόβος.
Γιατί ο φόβος που δεν βρίσκει χώρο να ηρεμήσει… βρίσκει τρόπο να εκφραστεί. Ακόμη και μέσα από το σώμα.