Αν το δει κανείς από μια κάπως… τρελή οπτική γωνία, το εκρηκτικό κωμικό κοκτέιλ του Ντέιβ Γκριν μοιάζει να είναι η πιο ουσιαστική κινηματογραφική κυκλοφορία του μήνα.
Πριν από σχεδόν τρία χρόνια, η Warner Bros Entertainment πυροδότησε αντιδράσεις ανακοινώνοντας ότι, παρότι το «Coyote vs Acme» είχε ολοκληρωθεί πλήρως, δεν θα κυκλοφορούσε σε καμία απολύτως μορφή. Σύμφωνα με το Deadline, η εταιρεία προτίμησε μια φορολογική απομείωση αξίας περίπου 30 εκατομμυρίων δολαρίων, διαγράφοντας το κόστος παραγωγής που άγγιζε τα 70 εκατομμύρια.
Παρά τις επιταγές της εταιρικής λογικής, προκάλεσε έντονη αναστάτωση το γεγονός ότι μια ταινία με αυθεντική ψυχαγωγική αξία αντιμετωπίστηκε απλώς ως ένα αναλώσιμο γρανάζι στον οικονομικό μηχανισμό ενός στούντιο. Ο κριτικός Matt Zoller Seitz, παραλληλίζοντας την υπόθεση με το «The Producers» του Mel Brooks, σημείωσε με νόημα ότι τουλάχιστον στην ταινία του Brooks «το κοινό κατάφερε τελικά να δει το έργο».
Από το «Σφάλμα» στη Δικαίωση
Η τελική είδηση ότι το «Coyote vs Acme» θα έφτανε στις αίθουσες μέσω ανεξάρτητης διανομής προκάλεσε εύλογη ανησυχία. Κι αν επρόκειτο για ένα καλλιτεχνικό φιάσκο τύπου «Springtime for Hitler»;
Κάθε άλλο. Βασισμένο στο ευφυέστατο άρθρο του Ίαν Φρέιζερ στον New Yorker (1990), το φιλμ του Γκριν αξιοποιεί τους αθάνατους χαρακτήρες των Looney Tunes στη μεγάλη οθόνη καλύτερα από ποτέ (με τις αναγκαίες συγγνώμες στους φανατικούς του Space Jam).
Η αρχική ιδέα του Frazier, γραμμένη με ψευδο-σοβαρή νομική ορολογία, παρουσίαζε τον Wile E. Coyote —τον διψασμένο Σίσυφο της αμερικανικής ερήμου, να προσφεύγει στα δικαστήρια εναντίον της εταιρείας Acme. Ο λόγος; Τα ελαττωματικά αμόνια, τα πατίνια-ρουκέτες και τα αεριωθούμενα pogo sticks που του προκαλούσαν συστηματικά βαριές σωματικές και ψυχικές βλάβες.
Στηριζόμενοι στο σενάριο της Samy Burch (υποψήφιας για Όσκαρ με το May December), οι δημιουργοί διευρύνουν αυτή την υπόθεση σε μια εντυπωσιακά πολύπλοκη αφήγηση, γεμάτη ανατροπές. Οι συγκρίσεις με τον κόσμο του «Who Framed Roger Rabbit» του Robert Zemeckis είναι αναπόφευκτες: σε αυτή την εκδοχή του Νέου Μεξικού, τα κινούμενα σχέδια αποζημιώνονται με ψίχουλα για τους καθημερινούς τραυματισμούς τους.
Δαυίδ εναντίον Γολιάθ με Κινούμενα Σχέδια
Αυτή τη φορά, όμως, ο Wile E. δεν το βάζει κάτω. Ενώνοντας τις δυνάμεις του με τον Kevin Avery (Will Forte), έναν περιθωριακό δικηγόρο που ζει από τη μέρα στη μέρα, κινεί μια γιγαντιαία αγωγή εναντίον του κολοσσού της Acme. Στον αντίποδα, ο John Cena υποδύεται απολαυστικά τον αδίστακτο συνήγορο της εταιρείας, ξεχειλίζοντας από μια μυϊκή μάζα που ανταγωνίζεται επάξια κάθε ήρωα των κινουμένων σχεδίων.
Η ταινία καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να διαχειριστεί τη χαρακτηριστική σιωπή του κεντρικού ήρωα. Αν και το αστείο με τις χειρόγραφες πινακίδες του Wile E. εξαντλεί κάποια στιγμή τη δυναμική του, και παρότι το σύγχρονο ψηφιακό animation υστερεί ελαφρώς σε σύγκριση με την οργανική, «χειροποίητη» κομψότητα των κλασικών σχεδίων, το τελικό αποτέλεσμα κερδίζει στο στοίχημα.
Ο Εργατικός Ήρωας της Καθημερινότητας
Εκεί όπου το φιλμ θριαμβεύει είναι στην αποκατάσταση του Wile E. Coyote. Η ταινία τον αναδεικνύει ως τον απόλυτο, σκληρά εργαζόμενο «βιοπαλαιστή» που συνθλίβεται από την αλαζονεία μιας εταιρικής ελίτ.
Στα αυθεντικά καρτούν του Road Runner, ο εμμονικός θηρευτής δεν ήταν ποτέ ο πραγματικός «κακός» της υπόθεσης· ήταν ένας τραγικά ατελής, αγχωμένος και επίμονος χαρακτήρας. Αντίθετα, το ίδιο το πουλί λειτουργούσε ως ένας άκαρδος, αυτοϊκανοποιημένος μικρός σνομπ. Βαθιά μέσα μας, όλοι ευχηθήκαμε έστω για μία φορά το αμόνι να σίγαζε οριστικά εκείνο το ειρωνικό «μπιπ-μπιπ!».
Παράλληλα, το σενάριο διασκεδάζει αναπτύσσοντας παράπλευρες ιστορίες για το υπόλοιπο σύμπαν των Looney Tunes:
- Ο Ντάφι Ντακ εμπλέκεται σε σκοτεινές, περίπλοκες περιπέτειες που θυμίζουν δευτερεύοντες χαρακτήρες από μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ.
- Ο Φόγκχορν Λέγκχορν, κατέχοντας πλέον διοικητική θέση στην Acme, επιδεικνύει την επικίνδυνη και απολυταρχική πλευρά που θα περίμενε κανείς από έναν κόκορα στον οποίο παραχωρήθηκε αλόγιστη εξουσία.
Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί έναν πιο ικανοποιητικό φόρο τιμής σε μια από τις σπουδαιότερες κωμικές παρακαταθήκες της αμερικανικής ποπ κουλτούρας. Ίσως τα νεότερα παιδιά να μην γνωρίζουν πλέον αυτούς τους χαρακτήρες, ή οι ενήλικες να διστάζουν να εμπιστευτούν μια υβριδική κωμωδία. Όσοι όμως τολμήσουν να περάσουν την πόρτα του κινηματογράφου, είναι βέβαιο ότι θα περάσουν καταπληκτικά.
That’s all, folks!
Στις αίθουσες από την Παρασκευή, 21 Αυγούστου.