«Έχεις αλλάξει πολύ». «Το ξέρω».
«Σου λείπει καθόλου εκείνη που ήσουν πριν;» «Μερικές φορές, ναι».
«Τότε γιατί την άφησες να αλλάξει;» «Δεν την άφησα εγώ».
«Η μητρότητα την άλλαξε;» «Η ζωή την άλλαξε. Η αγάπη την άλλαξε. Εγώ η ίδια την άλλαξα».
«Ήταν δύσκολο να γίνεις αυτή που είσαι σήμερα;» «Πιο δύσκολο από όσο περίμενα».
«Θέλησες ποτέ να γυρίσεις πίσω στον παλιό σου εαυτό;» «Περισσότερες από μία φορές».
«Τον έχασες, λοιπόν, εκείνον τον εαυτό;» «Όχι, καθόλου».
«Και πού βρίσκεται τώρα;» «Είναι ακόμα εδώ».
«Απλώς διαφορετική;» «Όχι απλώς διαφορετική… απλώς μεγαλύτερη».
«Μεγαλύτερη; Πώς το εννοείς;» «Με την έννοια ότι τώρα χωράει κι άλλον έναν άνθρωπο μέσα στην καρδιά της».
Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ πως αυτή η κουβέντα δεν ήταν απλώς μια εξομολόγηση σε μια φίλη, αλλά μια βαθιά συζήτηση με τον νεότερο εαυτό μου, εκείνη τη γυναίκα που φοβόταν μήπως χαθεί μέσα στη διαδρομή. Η μητρότητα δεν σε σβήνει, ούτε σε εξαφανίζει. Δεν χάνεις τη γυναίκα που ήσουν πριν, όσο κι αν κάποιες μέρες νιώθεις ότι ψάχνεις τα κομμάτια της ανάμεσα στην κούραση και τις ατελείωτες υποχρεώσεις. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο παλιός σου εαυτός μεγαλώνει και δυναμώνει για να χωρέσει μια αγάπη που μέχρι χθες δεν γνώριζες καν ότι υπήρχε. Δεν χάθηκες, απλώς έγινες μια πιο ευρύχωρη εκδοχή του εαυτού σου…