Η αγαπημένη ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της τη λάμψη των ταινιών της, αλλά κυρίως το παράδειγμα μιας γυναίκας που έβαλε την αγάπη πάνω από τη δόξα.
Στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, η Ελένη Προκοπίου μαγνήτιζε τα βλέμματα. Με τη χάρη της στο χορό, το έμφυτο ταλέντο και τη σαγηνευτική της παρουσία, η καριέρα της βρισκόταν στο απόγειο. Όμως, πίσω από τα λαμπερά κοστούμια, τα χειροκροτήματα και τα πλατιά χαμόγελα των γυρισμάτων, η ηθοποιός έδινε μια σιωπηλή, επίπονη μάχη που το κοινό αγνοούσε.
Η μεγαλύτερη επιθυμία της δεν συνδεόταν με νέους πρωταγωνιστικούς ρόλους ή αυξημένη δημοσιότητα. Ήθελε απλώς να γίνει μητέρα.
Η αθέατη ταλαιπωρία και το τίμημα της μητρότητας
Για να φτάσει στην εκπλήρωση αυτού του ονείρου, η Προκοπίου χρειάστηκε να βιώσει μια μακρά και ψυχοφθόρα περίοδο σοβαρών γυναικολογικών προβλημάτων. Χωρίς να ωραιοποιεί τις καταστάσεις, η ίδια είχε εξομολογηθεί χρόνια αργότερα:
«Πέρασα πολύ μεγάλη ταλαιπωρία με ορμόνες και τέτοια για να μείνω έγκυος στη μονάκριβη κόρη μου.»
Οι εξαντλητικές θεραπείες και οι ενέσεις ορμονών επέφεραν αλλαγές και στην εξωτερική της εμφάνιση. Σε μια βιομηχανία όπως αυτή του σινεμά, όπου η εικόνα και οι αναλογίες των πρωταγωνιστριών κρίνονταν αυστηρά, η ίδια είδε το σώμα της να αλλάζει.
Στα γυρίσματα της θρυλικής ταινίας «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», εμφανιζόταν πιο γεμάτη, αποτέλεσμα των θεραπειών για ένα πρόβλημα στη μήτρα, την ώρα που ήταν ήδη δύο μηνών έγκυος. Πίσω από την ανάλαφρη διάθεση της οθόνης, έκρυβε την αγωνία μιας γυναίκας που πάλευε να κρατήσει στη ζωή το παιδί της.
«Η οικογένειά μου πάνω από όλους και όλα»
Όταν η Ελένη Προκοπίου αποφάσισε να αποσυρθεί από τα κινηματογραφικά πλατό, η επιλογή της ήταν απόλυτα συνειδητή. Είχε παντρευτεί και η δημιουργία οικογένειας είχε γίνει η απόλυτη προτεραιότητά της.
Δεν επρόκειτο για μια καλλιτέχνιδα που κουράστηκε από τα φώτα. Ήταν μια γυναίκα που επαναπροσδιορίσε την ιεράρχηση της ζωής της. «Είχα πάνω από όλους και όλα την οικογένειά μου», συνήθιζε να λέει. Η καριέρα μπορούσε να περιμένει· η μητρότητα όχι.
Η δικαίωση και η αυλαία
Η επιμονή και οι θυσίες της καρποφόρησαν με τον ερχομό της μοναχοκόρης της, Ειρήνης. Η γέννησή της ήταν η μεγαλύτερη νίκη της. Δεκαετίες αργότερα, δηλώνοντας «τρισευτυχισμένη» για την οικογένεια που δημιούργησε αλλά και για τις δύο εγγονές που απέκτησε, επιβεβαίωνε πως δεν μετάνιωσε ποτέ για την απόφασή της.
Όταν ολοκλήρωσε τις θεραπείες και ήταν έτοιμη να επιστρέψει, ο εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος είχε ήδη αρχίσει να παρακμάζει. Ωστόσο, η ίδια δεν αντιμετώπισε ποτέ αυτή την εξέλιξη ως χαμένη ευκαιρία.
Η Ελένη Προκοπίου είχε ήδη επιλέξει τον σημαντικότερο ρόλο της ζωής της: όχι αυτόν που θα της χάριζε ένα ακόμα χειροκρότημα στη σκοτεινή αίθουσα, αλλά εκείνον για τον οποίο πάλεψε αθόρυβα μακριά από τις κάμερες — τον ρόλο της μητέρας.