Η δημόσια συζήτηση γύρω από τη μητρότητα συχνά εγκλωβίζεται σε αυστηρές προθεσμίες, κοινωνικές προσδοκίες και αόρατα ρολόγια που χτυπούν προειδοποιητικά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η τοποθέτηση της Eva Mendes έρχεται ως μια απαραίτητη, ώριμη υπενθύμιση ότι δεν υπάρχει ένα μοναδικό «σωστό» χρονοδιάγραμμα για να γίνει κανείς γονιός. Η διαδρομή κάθε γυναίκας προς τη μητρότητα είναι βαθιά προσωπική και δεν οφείλει να υπακούει σε κανένα προδιαγεγραμμένο σενάριο.
Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν ήδη από τα είκοσί τους χρόνια ότι η δημιουργία οικογένειας αποτελεί τον κεντρικό τους στόχο. Άλλοι πάλι αναθεωρούν τη στάση τους στην πορεία. Πολλές γυναίκες αφιερώνουν δημιουργικά χρόνια στην οικοδόμηση της καριέρας τους, στην προσωπική τους θεραπεία και εξέλιξη, στην αναζήτηση ενός συντρόφου με τον οποίο μοιράζονται τις ίδιες αξίες ή απλώς στη σταδιακή προετοιμασία για μια ζωή που κάποτε φαινόταν μακρινή.
Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι η μητρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία είναι πλέον μια ζωντανή επιλογή. Η εγκυμοσύνη στα 40 είναι συχνή, ενώ η τεκνοποίηση στα 50 παραμένει εφικτή σε ορισμένες περιπτώσεις, συχνά με τη συνδρομή των σύγχρονων θεραπειών γονιμότητας ή τη χρήση ωαρίων από δότρια. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι η ηλικία παύει να παίζει ρόλο. Η φυσική γονιμότητα μειώνεται με την πάροδο των ετών και οι εγκυμοσύνες σε μεγαλύτερη ηλικία συνοδεύονται από αυξημένες ιατρικές απαιτήσεις, καθιστώντας την υπεύθυνη επιστημονική καθοδήγηση απόλυτη προτεραιότητα.
Το ουσιαστικό μήνυμα, ωστόσο, δεν αφορά την άρνηση της βιολογίας, αλλά την απόρριψη της κοινωνικής πίεσης. Η ζωή μιας γυναίκας δεν χρειάζεται να ευθυγραμμίζεται με τις προσδοκίες των άλλων. Κάθε γυναίκα διατηρεί το ακέραιο δικαίωμα να αλλάξει γνώμη στην πορεία, να αποφασίσει ότι η μητρότητα δεν αποτελεί δικό της μονοπάτι ή να νιώσει την επιθυμία για ένα παιδί πολύ αργότερα από ό,τι ορίζουν τα παραδοσιακά στερεότυπα.
Μια συνειδητή, ώριμη απόφαση για τη δημιουργία οικογένειας στα 42 μπορεί να προσφέρει ένα πολύ πιο υγιές και σταθερό περιβάλλον από μια βιαστική απόφαση στα 25, η οποία ελήφθη απλώς υπό το βάρος του κοινωνικού καταναγκασμού. Η γονεϊκότητα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο. Οφείλει να είναι μια επιλογή που βασίζεται στην επίγνωση των πραγματικών δεδομένων, στη γνώση των διαθέσιμων επιλογών και, πάνω απ’ όλα, στη διαμόρφωση μιας ζωής που εκφράζει αυθεντικά την ίδια τη γυναίκα.
πηγή: people