Μερικές φορές όλα φαίνεται να κυλούν ήρεμα. Η δουλειά είναι σταθερή, η σχέση λειτουργεί, ηκαθημερινότητα δεν έχει μεγάλες εντάσεις. Κι όμως, αντί για ανακούφιση, εμφανίζεται ένα παράξενο άγχος. Μια αίσθηση ότι «κάτι θα πάει στραβά», ότι η ηρεμία δεν μπορεί να κρατήσει.
Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να απολαύσουν πραγματικά τις καλές περιόδους της ζωής τους και συχνά νιώθουν ενοχή γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για έναν πολύ ανθρώπινο ψυχολογικό μηχανισμό.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να εντοπίζει κινδύνους. Η επαγρύπνηση βοήθησε το είδος μας να επιβιώσει. Γι’ αυτό και πολλές φορές το μυαλό δυσκολεύεται περισσότερο να «ξεκουραστεί» παρά να ανησυχήσει.
Για ανθρώπους που μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα με αστάθεια, συγκρούσεις ή απρόβλεπτες καταστάσεις, η ηρεμία μπορεί να μοιάζει σχεδόν ύποπτη. Το νευρικό σύστημα έχει μάθει να βρίσκεταισε συνεχή επιφυλακή.
Υπάρχει επίσης κάτι που στην ψυχολογία περιγράφεται ως «φόβος της χαράς». Η ασυνείδητη πεποίθηση ότι αν επιτρέψω στον εαυτό μου να χαρεί πλήρως, τότε μια πιθανή απογοήτευση θα είναι ακόμη πιο επώδυνη.
Έτσι πολλοί άνθρωποι κρατούν απόσταση ακόμη και από τα όμορφα συναισθήματα. Σαν να προσπαθούν να προστατευτούν προκαταβολικά.
Στη θεραπευτική διαδικασία, το ζητούμενο δεν είναι να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τίποτα κακό δεν θα συμβεί ποτέ. Είναι να μάθουμε να μένουμε παρόντες στη στιγμή χωρίς να ζούμε συνεχώς σε αναμονή κινδύνου.
Η χαρά δεν είναι κάτι που χρειάζεται πάντα αιτία ή εγγύηση διάρκειας. Είναι μια εμπειρία που αξίζει να βιώνεται όσο υπάρχει.
Και πολλές φορές, η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι να αντέξουμε τον πόνο. Είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει πραγματικά καλά χωρίς φόβο.