Έχεις πει ποτέ στον εαυτό σου: «Γιατί νευρίασα τόσο;», «Γιατί το πήρα τόσο προσωπικά;», «Γιατί με πείραξε τόσο πολύ αυτό;». Πολλοί άνθρωποι το κάνουν και συχνά συνοδεύουν αυτές τις σκέψεις με ενοχή ή αυστηρότητα προς τον εαυτό τους.
Η αλήθεια όμως είναι πιο ανθρώπινη.
Πίσω από μια έντονη αντίδραση δεν κρύβεται πάντα υπερβολή. Κάποιες φορές κρύβεται ιστορία. Κρύβονται στιγμές όπου πληγωθήκαμε, απογοητευτήκαμε, νιώσαμε μόνοι ή δεν αισθανθήκαμε ασφαλείς. Και τότε ο ψυχισμός μας έμαθε να προστατεύεται όπως μπορούσε.
Έτσι σήμερα, κάτι μικρό μπορεί να αγγίξει κάτι παλιό. Ένα ψυχρό βλέμμα, μια καθυστέρηση σε μήνυμα, ένας απότομος τόνος φωνής, μια αίσθηση απόρριψης. Και ξαφνικά δεν αντιδρούμε μόνο στο παρόν, αλλά και σε όσα κουβαλάμε από πριν.
Δεν σημαίνει ότι είσαι «δύσκολος» άνθρωπος. Δεν σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα. Σημαίνει ότι μέσα σου υπάρχουν κομμάτια που κάποτε χρειάστηκε να είναι σε εγρήγορση.
Το ζητούμενο δεν είναι να κατηγορείς τον εαυτό σου, αλλά να τον καταλάβεις. Να σταθείς με περιέργεια και τρυφερότητα απέναντι σε αυτό που συμβαίνει μέσα σου. Να αναρωτηθείς: «Τι άγγιξε αυτό μέσα μου; Γιατί πόνεσε τόσο;»
Όταν αρχίζουμε να ακούμε τις αντιδράσεις μας αντί να τις πολεμάμε, κάτι αλλάζει. Σιγά σιγά δεν ζούμε μόνο αμυντικά. Ζούμε πιο συνειδητά, πιο ήρεμα, πιο κοντά στον εαυτό μας.
Γιατί πολλές φορές δεν χρειάζεσαι περισσότερη αυστηρότητα. Χρειάζεσαι περισσότερη κατανόηση.