Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς μια γεμάτη αποθήκη, μια «ειδική» πολυθρόνα ή να ενθουσιάζεται με τις εκπτώσεις οικιακών συσκευών για να συνειδητοποιήσει ότι η ενηλικίωση φέρει μαζί της μια παράδοξη μεταμόρφωση. Ακόμη κι αν γνωρίζει κανείς τα ονόματα των καλλιτεχνών του Top 40, τα σημάδια της μετάβασης είναι εκεί: η σταδιακή, σχεδόν αθόρυβη μεταμόρφωση των ανδρών στους πατέρες τους εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την κληρονομικότητα, την κοινωνική επιρροή και, τελικά, τη θνητότητα.
Στο διάσημο θεατρικό έργο «Η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός», ο Όσκαρ Ουάιλντ σημείωνε με το δηκτικό του χιούμορ: «Όλες οι γυναίκες γίνονται σαν τις μητέρες τους. Αυτή είναι η τραγωδία τους. Κανένας άνδρας δεν γίνεται, και αυτή είναι η δική του». Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει να διαψεύδει τον Ιρλανδό συγγραφέα. Πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει ότι η πλειονότητα των ανδρών υιοθετεί τα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά των πατέρων τους μέχρι την ηλικία των 38 ετών, προσφέροντας μάλιστα μια ολόκληρη λίστα με αποδεικτικά στοιχεία της εν λόγω αλλαγής.
Από τις συνήθειες στους αόρατους κώδικες συμπεριφοράς
Πέρα από τα προφανή οι ομοιότητες ανάμεσα στις γενιές είναι συχνά πολύ πιο συγκεκριμένες.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απροθυμία αναμονής στην ουρά. Πρόκειται για μια στάση ζωής που συχνά περνά από τον πατέρα στον γιο: η διαρκής αναζήτηση μιας παράκαμψης, είτε μέσω της κοινωνικότητας με τους υπευθύνους, είτε με την προβολή μιας αυτοπεποίθησης που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Στην δημοσιογραφική ζωή, αυτή η «κληρονομημένη» ανυπομονησία και η ικανότητα διείσδυσης σε περιορισμένης πρόσβασης χώρους, από την είσοδο σε ένα στάδιο χωρίς εισιτήριο μέχρι τα παρασκήνια αθλητικών διοργανώσεων μετατρέπεται από ιδιοτροπία σε επαγγελματικό εργαλείο.
Οι ομοιότητες, ωστόσο, δεν σταματούν στη συμπεριφορά. Εκτείνονται στο κοινό χιούμορ, τις οδηγικές ατέλειες, ακόμη και στον τρόπο βαδίσματος ή κατάβασης μιας σκάλας, όπου η σωματική μνήμη φαίνεται να αναπαράγει πιστά τις κινήσεις της προηγούμενης γενιάς.
Το βάρος της επιρροής στα δικά μας παιδιά
Αυτό το φαινόμενο επαναφέρει στο προσκήνιο το θεμελιώδες ερώτημα: μήπως ο σκοπός της τεκνοποίησης συνδέεται άρρηκτα με την επιθυμία αποτύπωσης του εαυτού μας στις επόμενες γενιές;
Η μεταβίβαση προτιμήσεων, παθών και συνηθειών στα παιδιά δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς, όπως η κοινή αγάπη για μια αθλητική ομάδα και οι στιγμές που μοιράζονται οι γονείς με τα παιδιά τους μέσα από θριάμβους και απογοητεύσεις. Ταυτόχρονα όμως, γεννά και ένα αίσθημα ευθύνης. Η συναισθηματική ταύτιση ενός παιδιού με τις επιλογές του γονέα συνεπάγεται και την έκθεσή του σε πιθανές ματαιώσεις.
Όπως υπενθυμίζει η ανθρώπινη εμπειρία, η γονεϊκότητα δεν είναι μόνο η μεταβίβαση των θετικών στοιχείων, αλλά και η αναπόφευκτη μεταφορά των βαρών που κουβαλάμε, είτε γινόμαστε ίδιοι με τους γονείς μας, είτε προσπαθούμε να το αποφύγουμε.
πηγή: independent