Πόσοι από εμάς, κάθε χρόνο, δεν πιάνουμε τον εαυτό μας να περιμένει τις γιορτές για να ξεκουραστεί και να απολαύσει λίγο περισσότερο τη ζωή;
Επενδύουμε στο Πάσχα, στα Χριστούγεννα, σε κάθε εορταστική περίοδο, σαν να είναι μια όαση μέσα στην έρημο της καθημερινότητας. Σαν να είναι η στιγμή που επιτέλους θα πάρουμε ανάσα, θα νιώσουμε χαρά, θα συνδεθούμε με τους ανθρώπους μας.
Κι όμως, πόσες φορές οι γιορτές τελικά δεν ήταν αρκετές; Πόσες φορές τελείωσαν αφήνοντάς μας με μια γλυκόπικρη αίσθηση ότι «κάτι έλειπε» ή ότι «δεν πρόλαβα να ξεκουραστώ όσο ήθελα»;
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε φορτώσει τις γιορτές με υπερβολικές προσδοκίες. Τις αντιμετωπίζουμε ως μια ευκαιρία όπου «πρέπει» να τα νιώσουμε όλα. Ξεκούραση, επαφή, χαρά, νόημα. Και όταν αυτό το φορτίο είναι τόσο μεγάλο, η απογοήτευση είναι σχεδόν αναπόφευκτη.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι γιορτές δεν έχουν αξία. Αντίθετα, περίοδοι όπως το Πάσχα μπορούν να αποτελέσουν μια ουσιαστική ευκαιρία για ψυχική και σωματική ανάταση, για επανασύνδεση και εσωτερική ηρεμία. Το ζήτημα είναι να πάψουμε να τις αντιμετωπίζουμε ως τη μοναδική διέξοδο από μια κουραστική καθημερινότητα.
Εδώ έρχεται μια βασική έννοια της θετικής ψυχολογίας. Η τέχνη του απολαμβάνειν.
Δεν έχει να κάνει με μεγάλα γεγονότα ή σπάνιες στιγμές. Δεν απαιτεί άδειες, ταξίδια ή γιορτές. Είναι η ικανότητα να σταματάς, να κάνεις μια παύση – έστω για λίγο – και να δίνεις χώρο σε αυτό που ήδη συμβαίνει γύρω σου.
Να αφιερώσεις ένα λεπτό και, μέσα από τις αισθήσεις σου, να νιώσεις. Να σταθείς σε μια μυρωδιά που σου ξυπνά μια ανάμνηση. Να ακούσεις πραγματικά το κελάηδισμα ενός πουλιού. Να δεις το φαγητό όχι ως μια μηχανική πράξη κάλυψης της πείνας, αλλά ως μια μικρή απόλαυση.
Για πολλούς, όλα αυτά ίσως ακούγονται ουτοπικά ή σαν πολυτέλεια που δεν χωρά στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας. Κι όμως, δεν πρόκειται για κάτι δύσκολο ή χρονοβόρο. Πρόκειται για μια μικρή, συνειδητή μετατόπιση της προσοχής.
Αν καταφέρουμε να εντάξουμε μέσα στη μέρα μας όχι ως υποχρέωση, αλλά ως επιλογή μερικές στιγμές απόλαυσης, τότε αρχίζει να αλλάζει η ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Αρχίζουμε να βιώνουμε πιο συχνά θετικά συναισθήματα όπως ηρεμία, χαρά, προσμονή, ευφορία.
Και τότε δεν περιμένουμε πια απεγνωσμένα το επόμενο εορταστικό διάλειμμα για να νιώσουμε ζωντανοί. Δεν φορτώνουμε το Πάσχα ή οποιαδήποτε άλλη γιορτή με την ευθύνη να μας κάνει ευτυχισμένους.
Αντίθετα, οι γιορτές ξαναπαίρνουν τη θέση που τους αξίζει. Γίνονται μια όμορφη παύση, μια ευκαιρία για σύνδεση και ξεκούραση, όχι η μοναδική.
Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να απομυθοποιήσουμε τις γιορτές για να τις υποβαθμίσουμε. Αλλά να απελευθερώσουμε την καθημερινότητά μας από την ιδέα ότι δεν είναι αρκετή.
Γιατί όταν μάθουμε να απολαμβάνουμε τις μικρές στιγμές, τότε, παραδόξως δεν χρειαζόμαστε τις μεγάλες για να νιώσουμε πλήρεις.