Ίσως γιατί μπερδέψαμε την επιθυμία με την προσδοκία. Εγκλωβιστήκαμε νομίζοντας πως η ευτυχία είναι ένα σπάνιο νόμισμα που πρέπει να αποταμιεύουμε με κόπο, για να το εξαργυρώσουμε σε προγραμματισμένες «δόσεις» ελευθερίας. Μετατρέψαμε τον χρόνο σε έναν ατελείωτο διάδρομο αναμονής. Ζούμε για την επόμενη ανάσα, αντί να αναπνέουμε. Για την επόμενη απόδραση, αντί να κατοικούμε στη στιγμή που ήδη ξεδιπλώνεται.
Οριστοποιήσαμε την ύπαρξή μας πίσω από μια σειρά από αναβολές… να έρθει το Σαββατοκύριακο, να έρθει το καλοκαίρι, να αλλάξουν οι συνθήκες, να αλλάξει το κάρμα. Όμως αυτή η προσμονή είναι μια οφθαλμαπάτη. Είναι η αναβολή της ίδιας της ζωής στο όνομα μιας μελλοντικής υπόσχεσης που, ακόμα κι όταν εκπληρώνεται, καταναλώνεται με το άγχος της επόμενης επιστροφής στη ρουτίνα. Αν η ομορφιά μιας στιγμής εξαρτάται μόνο από τη σπανιότητά της, τότε γινόμαστε δέσμιοι της έλλειψης. Ορίζουμε ως «ζωή» μόνο τις κορυφές του βουνού, αγνοώντας πως το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού διαδραματίζεται στην κοιλάδα.
Η ματαιότητα δεν βρίσκεται στην προσμονή, αλλά στην απουσία μας από το παρόν. Όταν περιμένουμε ένα γεγονός να μας «σώσει» ή να μας αλλάξει τη διάθεση, εκχωρούμε τη δική μας δύναμη στο μέλλον. Ξεχνάμε ότι η ευτυχία δεν είναι ένας μακρινός προορισμός που απαιτεί άδεια ή ημερομηνία λήξης, αλλά μια στάση προσοχής. Η τραγωδία δεν είναι ότι τα ωραία κρατούν λίγο, αλλά ότι περνούν δίπλα μας ανεπίστρεπτα όσο εμείς κοιτάμε το ρολόι.
Το μέλλον είναι μια υπόθεση της σκέψης, ενώ το παρελθόν μια ανάμνηση. Το μόνο σημείο επαφής με την ύπαρξη, το μόνο πεδίο όπου μπορούμε πραγματικά να αισθανθούμε, να αναπνεύσουμε και να συνδεθούμε, είναι το τώρα. Η ομορφιά δεν βρίσκεται αποκλειστικά στις διακοπές του Αυγούστου, αλλά στην πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ. Η ελευθερία δεν γεννιέται μόνο το Σάββατο, αλλά σε μια αυθόρμητη βαθιά ανάσα στη μέση μιας πιεστικής Τρίτης. Η αλλαγή δεν έρχεται από μια αόριστη ανατροπή της μοίρας, αλλά από την απόφαση να είμαστε παρόντες στη δική μας ζωή, αυτή ακριβώς τη στιγμή.
Ίσως, τελικά να μην πρέπει να κάνουμε τις όμορφες στιγμές να διαρκούν περισσότερο, αλλά να μάθουμε να διακρίνουμε την ομορφιά εκεί που μέχρι χθες βλέπαμε απλώς αναμονή.