Τα ανθρώπινα βρέφη είναι από τα πιο εξαρτημένα νεογνά στο ζωικό βασίλειο. Εκεί που άλλα θηλαστικά μπορούν να κινηθούν και να επιβιώσουν σχετικά γρήγορα μετά τη γέννηση, οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνια φροντίδας. Κι όμως, αυτή η παρατεταμένη εξάρτηση φαίνεται πως δεν είναι αδυναμία της εξέλιξης. Αντίθετα, μπορεί να συνέβαλε στη δημιουργία στενών κοινωνικών δεσμών, στην ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων και στη μεταφορά γνώσεων, αξιών και εμπειριών από τη μία γενιά στην επόμενη.
Οι ερευνητές περιγράφουν τα ανθρώπινα βρέφη ως μια μοναδική περίπτωση στον ζωικό κόσμο: διαθέτουν σχετικά ανεπτυγμένα αισθητηριακά συστήματα, με ανοιχτά μάτια και αυτιά από τη γέννηση, αλλά παράλληλα παρουσιάζουν περιορισμένες κινητικές δεξιότητες. Αυτό το «αισθητηριοκινητικό χάσμα» τα αναγκάζει να βασίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα στους φροντιστές τους.
Η παρατεταμένη εξάρτηση των βρεφών δημιουργεί τις συνθήκες για συνεχή αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους γύρω τους. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ζωής τους, τα μωρά περνούν αμέτρητες ώρες παρατηρώντας πρόσωπα, εκφράσεις, κινήσεις και ήχους, χτίζοντας σταδιακά την κατανόησή τους για τον κοινωνικό κόσμο. Παρότι δεν μπορούν ακόμη να κινηθούν ή να καλύψουν μόνα τους τις ανάγκες τους, δεν είναι παθητικοί παρατηρητές. Μέσα από το βλέμμα, τις φωνούλες, τα χαμόγελα και τις αντιδράσεις τους επηρεάζουν τους ανθρώπους που τα φροντίζουν και συμμετέχουν ενεργά στη δημιουργία σχέσεων. Αυτή η μακρά περίοδος στενής επαφής φαίνεται να προσφέρει ένα μοναδικό περιβάλλον μάθησης, μέσα στο οποίο αναπτύσσονται σταδιακά η επικοινωνία, η συνεργασία, η κατανόηση των άλλων και οι κοινωνικές δεξιότητες που χαρακτηρίζουν το ανθρώπινο είδος.
Αυτή η μακρά περίοδος φροντίδας φαίνεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ανθρώπινου είδους. Η ανάγκη των βρεφών για προστασία και υποστήριξη ενίσχυσε τη δημιουργία στενών σχέσεων, τη συνεργασία και τη μεταφορά γνώσεων από γενιά σε γενιά. Ίσως, τελικά, η εξέλιξή μας να μην οφείλεται μόνο στην ικανότητά μας να επιβιώνουμε ως άτομα, αλλά και στην ικανότητά μας να συνδεόμαστε, να συνεργαζόμαστε και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον.