Το καλοκαίρι για πολλές μαμάδες δεν σημαίνει μόνο διακοπές ή πιο χαλαρούς ρυθμούς. Είναι και εκείνη η εποχή που ανοίγεις ντουλάπες, συρτάρια και κουτιά και λες στον εαυτό σου πως ήρθε η ώρα για μια μεγάλη εκκαθάριση. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα, φτιάχνεις νοερά τρεις στοίβες – κρατάω, χαρίζω, πετάω και ξεκινάς.
Έτσι γίνεται κάθε χρόνο και στο δικό μας σπίτι. Μαζεύω τα σχολικά βιβλία που δεν θα ξανανοίξουν, ξεφυλλίζω για τελευταία φορά τα τετράδια, κοιτάζω ξανά τις ζωγραφιές πριν αποφασίσω ποιες θα κρατήσω. Μετά έρχεται η σειρά των παιχνιδιών που έχουν μείνει καιρό στα κουτιά και των ρούχων που δεν χωρούν πια στα παιδιά μου.
Και κάπου εκεί, συνειδητοποιείς ότι η εκκαθάριση δεν αφορά μόνο πράγματα. Δεν αποχωρίζεσαι απλώς ένα μπλουζάκι ή ένα παιχνίδι, αλλά αποχαιρετάς μικρές αλλά σημαντικές στιγμές της ζωής. Το ρούχο που τους αγόρασαν η γιαγιά και ο παππούς. Το παιχνίδι που πια έχει ξεχαστεί, το τετράδιο της γλώσσας, των μαθηματικών που τσέκαρα κάθε ημέρα.
Φυσικά και χαίρομαι όταν σκέφτομαι ότι όλα αυτά θα βρουν μια δεύτερη ζωή. Κάποιο άλλο παιδί θα παίξει με τα παιχνίδια τους, θα φορέσει τα ρούχα τους, θα δημιουργήσει τις δικές του αναμνήσεις. Και αυτό είναι όμορφο.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει πάντα εκείνη η μικρή μελαγχολία που δεν φεύγει. Γιατί κάθε καλοκαιρινή εκκαθάριση είναι μια υπενθύμιση ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν. Ότι δεν θα ξαναγίνουν επτά ή οκτώ χρονών. Ότι κάθε χρόνο αφήνουν πίσω τους μια ηλικία και προχωρούν στην επόμενη.
Κι έτσι, ενώ χαίρομαι που το σπίτι ξαναβρίσκει, έστω και για λίγο, την τάξη του, πάντα κρατώ στην άκρη μια ζωγραφιά, ένα μπλουζάκι, ένα αγαπημένο παιχνίδι. Όχι γιατί τα χρειάζομαι. Αλλά γιατί ξέρω πως, όταν τα παιδιά μου ανοίξουν τα φτερά τους, αυτά θα μου θυμίζουν ότι πριν γίνουν οι άνθρωποι που είναι σήμερα, υπήρξαν κάποτε τα μικρά μου παιδιά.