Με μια πρώτη ματιά, το Off Campus μοιάζει με ακόμη μία ρομαντική σειρά γεμάτη όμορφους αθλητές, πανεπιστημιακά πάρτι και ιστορίες αγάπης. Κι όμως, αν ήταν μόνο αυτό, δύσκολα θα είχε αποκτήσει τόσο μεγάλο κοινό, ιδιαίτερα ανάμεσα σε γυναίκες που έχουν ήδη αφήσει πίσω τους τα φοιτητικά χρόνια.
Ως ψυχολόγος, πιστεύω ότι η επιτυχία της σειράς δεν βασίζεται τόσο στο romance όσο στην αίσθηση συναισθηματικής ασφάλειας που δημιουργεί.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μεγαλώσει βλέποντας ιστορίες όπου ο «ιδανικός άντρας» είναι συναισθηματικά απρόσιτος, μυστηριώδης ή ακόμη και ψυχρός. Το μήνυμα ήταν ότι η αγάπη πρέπει να κερδηθεί και ότι ο έρωτας είναι πιο συναρπαστικός όταν συνοδεύεται από αβεβαιότητα.
Στο Off Campus συμβαίνει σχεδόν το αντίθετο.
Οι πρωταγωνιστές είναι ανταγωνιστικοί στον αθλητισμό, αλλά στις σχέσεις τους βλέπουμε άντρες που ακούν, ζητούν συγγνώμη, αντέχουν τη συναισθηματική εγγύτητα και προσπαθούν να καταλάβουν τι χρειάζεται ο άλλος. Δεν είναι τέλειοι, κάνουν λάθη. Όμως δεν αντιμετωπίζουν την ευαλωτότητα σαν αδυναμία.
Αυτό είναι κάτι που στην ψυχολογία ονομάζουμε ασφαλή προσκόλληση. Οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς όταν ξέρουν ότι ο σύντροφός τους θα ανταποκριθεί στις συναισθηματικές τους ανάγκες χωρίς να τους απορρίψει ή να τους τιμωρήσει.
Ένας ακόμη λόγος που η σειρά λειτουργεί τόσο έντονα είναι ότι οι σχέσεις της δεν χτίζονται μόνο πάνω στη χημεία. Χτίζονται μέσα από μικρές επαναλαμβανόμενες στιγμές: μια συζήτηση, μια υποστήριξη, ένα αστείο, μια ήρεμη παρουσία μετά από μια δύσκολη μέρα.
Η ψυχολογία δείχνει ότι η εμπιστοσύνη δεν δημιουργείται από μεγάλες ρομαντικές χειρονομίες αλλά από εκατοντάδες μικρές εμπειρίες όπου ο άλλος αποδεικνύεται διαθέσιμος. Αυτές οι στιγμές εκπαιδεύουν κυριολεκτικά το νευρικό μας σύστημα να χαλαρώνει δίπλα σε έναν άνθρωπο.
Ίσως γι’ αυτό πολλές γυναίκες νιώθουν ότι η σχέση της Hannah με τον Garrett μοιάζει «ρεαλιστική», παρόλο που πρόκειται για μυθοπλασία. Δεν ερωτεύονται απλώς έναν ελκυστικό χαρακτήρα. Παρακολουθούν μια σχέση όπου η ασφάλεια προηγείται του πάθους και, τελικά, κάνει το πάθος ακόμη πιο έντονο.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.
Το πανεπιστημιακό περιβάλλον λειτουργεί σαν μια μορφή ψυχολογικής νοσταλγίας. Όχι επειδή όλοι θέλουμε να ξαναγίνουμε είκοσι ετών, αλλά επειδή θυμόμαστε μια περίοδο όπου η ζωή δεν είχε ακόμη αποκτήσει το βάρος της καριέρας, της γονεϊκότητας ή της φροντίδας των άλλων.
Όταν παρακολουθούμε τέτοιες ιστορίες, ο εγκέφαλος δεν αναζητά απλώς μια φαντασίωση. Αναζητά την αίσθηση της δυνατότητας: την εποχή που όλα έμοιαζαν ακόμη ανοιχτά.
Αυτό εξηγεί γιατί το Off Campus συγκινεί τόσο έντονα γυναίκες στα 30 ή στα 40 τους. Δεν τους λείπει απαραίτητα η ηλικία των ηρώων. Τους λείπει η αίσθηση ότι μπορούν να είναι αυθόρμητες, παιχνιδιάρικες και βαθιά συνδεδεμένες με κάποιον χωρίς να κουβαλούν διαρκώς ευθύνες.
Τελικά, ίσως η σειρά να μην έγινε viral επειδή μας παρουσιάζει έναν τέλειο έρωτα, αλλά επειδή μας δείχνει κάτι που πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν στην πραγματική ζωή: μια σχέση όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου για να αγαπηθείς. Μια σχέση στην οποία μπορείς να χαλαρώσεις, να είσαι ο εαυτός σου και να νιώθεις ότι κάποιος είναι πραγματικά με το μέρος σου.
Και αυτό, όσο κι αν παρουσιάζεται μέσα από μια ρομαντική ιστορία, είναι μία από τις βαθύτερες ανθρώπινες ψυχολογικές ανάγκες.