Μια μητέρα ζητά τη γνώμη άλλων γονιών και ανοίγει μια συζήτηση για την εμφάνιση, την αυτοπεποίθηση και τα σχόλια που πληγώνουν τα παιδιά.
Πόσο μικρό είναι ένα παιδί για να αρχίσει να ασχολείται με την αποτρίχωση; Και τι κάνει ένας γονιός όταν το παιδί του αρχίζει να δέχεται σχόλια για την εμφάνισή του;
Το δίλημμα μιας μητέρας που δημοσιεύτηκε στο ολλανδικό γονεϊκό site Ouders van Nu έφερε στην επιφάνεια ένα θέμα που πιθανότατα προβληματίζει περισσότερες οικογένειες απ’ όσες φανταζόμαστε.
Η κόρη της είναι μόλις 8 ετών και έχει εμφανείς τρίχες πάνω από το άνω χείλος. Το τελευταίο διάστημα, άλλα παιδιά έχουν αρχίσει να κάνουν σχόλια γι’ αυτές.
Η μητέρα αντιλαμβάνεται ότι τα σχόλια δεν είναι ευχάριστα για το παιδί της. Ταυτόχρονα, όμως, αισθάνεται ότι τα οκτώ χρόνια είναι πολύ μικρή ηλικία για να ξεκινήσει ένα κορίτσι την αποτρίχωση.
Έτσι απευθύνθηκε σε άλλους γονείς ζητώντας τη γνώμη τους: Τι θα κάνατε εσείς;
«Να τις αφαιρέσει για να μην την κοροϊδεύουν»
Οι απαντήσεις των γονιών ήταν πολύ διαφορετικές.
Κάποιοι υποστήριξαν ότι οι τρίχες θα ήταν προτιμότερο να αφαιρεθούν, θεωρώντας ότι η συνεχής κοροϊδία μπορεί να πληγώσει την αυτοεκτίμηση ενός μικρού κοριτσιού πολύ περισσότερο από μια τόσο απλή παρέμβαση στην εμφάνισή του.
Ένας γονιός πρότεινε ακόμη και τη χρήση ειδικού προϊόντος αποτρίχωσης για το πρόσωπο, με το σκεπτικό ότι οι εμπειρίες εκφοβισμού στην παιδική ηλικία μπορεί να μείνουν για χρόνια στη μνήμη ενός παιδιού.
«Είναι πολύ μικρή – να μάθει να αγαπά τον εαυτό της»
Άλλοι γονείς διαφώνησαν κάθετα.
Θεωρούν ότι στα οκτώ της χρόνια ένα παιδί δεν θα έπρεπε να αισθάνεται ότι πρέπει να αλλάξει κάτι πάνω του επειδή κάποιοι άλλοι το σχολιάζουν.
Αντί για αποτρίχωση, προτείνουν στους γονείς να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού, να το βοηθήσουν να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να του θυμίζουν ότι η αξία του δεν καθορίζεται από τα σχόλια των άλλων.
Μήπως όμως πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε το ίδιο το παιδί;
Ανάμεσα στις δύο εντελώς διαφορετικές θέσεις υπήρξαν και πιο ισορροπημένες απαντήσεις.
Ένας γονιός έθεσε ουσιαστικά τρία ερωτήματα που ίσως είναι και η καρδιά όλου του θέματος:
Ενοχλούν την ίδια οι τρίχες; Την πληγώνουν τα σχόλια που ακούει; Θέλει η ίδια να τις αφαιρέσει;
Εάν το παιδί δεν ενοχλείται από την εμφάνισή του και το πρόβλημα δημιουργείται αποκλειστικά από τους γύρω του, τότε ίσως η συζήτηση χρειάζεται να κινηθεί περισσότερο γύρω από τα σχόλια και το πώς τα αντιμετωπίζει.
Αν, αντίθετα, το ίδιο το παιδί αισθάνεται έντονη δυσφορία και εκφράζει την επιθυμία να κάνει κάτι γι’ αυτό, ο συγκεκριμένος γονιός θεωρεί ότι η αποτρίχωση θα μπορούσε να εξεταστεί.
Αποδοχή ή μια απλή πρακτική λύση;
Ίσως αυτή να είναι και η πιο δύσκολη πλευρά του συγκεκριμένου γονεϊκού διλήμματος.
Θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουν το σώμα ή την εμφάνισή τους για να γίνουν αποδεκτά. Από την άλλη, όταν κάτι τα κάνει να αισθάνονται άβολα καθημερινά, είναι φυσικό ένας γονιός να αναρωτιέται αν μια απλή πρακτική λύση θα μπορούσε να τα βοηθήσει.
Ένας από τους γονείς που απάντησαν στο Ouders van Nu υποστήριξε ακριβώς αυτή την άποψη: ότι κάποιες φορές η αντιμετώπιση ενός μικρού πρακτικού ζητήματος μπορεί να βοηθήσει το παιδί να σταματήσει να το βλέπει ως ένα χαρακτηριστικό που καθορίζει την ταυτότητά του.
Και κάπου εδώ το δίλημμα παύει να αφορά μόνο τις τρίχες πάνω από το χείλος ενός 8χρονου κοριτσιού. Αφορά το πώς μιλάμε στα παιδιά για το σώμα τους, πώς τα βοηθάμε να αντιμετωπίζουν τα σχόλια των άλλων και, κυρίως, πώς ακούμε αυτό που πραγματικά θέλουν τα ίδια.
Γιατί ίσως πριν αποφασίσουμε εμείς τι είναι καλύτερο για την εμφάνισή τους, το πρώτο που χρειάζεται είναι να τους δώσουμε τον χώρο να μας πουν πώς αισθάνονται.
Πηγή: Ouders van Nu