Επιτέλους, είδες εκείνες τις δύο πολυπόθητες γραμμές. Η καρδιά σου σκίρτησε από καθαρή χαρά και απερίγραπτο ενθουσιασμό. Σταμάτησες τον χρόνο και φαντάστηκες, έστω για μια στιγμή, πώς θα είναι να κρατάς το μωρό σου στην αγκαλιά σου… πριν ο φόβος εισβάλει απρόσκλητος στη ζωή σου και πάρει ολοκληρωτικά τον έλεγχο.
Είναι μια αλήθεια που σπάνια συζητιέται, μια αλήθεια που μόνο όποια γυναίκα έχει περάσει από το σκοτεινό μονοπάτι της υπογονιμότητας ή της απώλειας εγκυμοσύνης μπορεί να καταλάβει απόλυτα. Πιστεύουμε, βαθιά μέσα μας, ότι αν καταφέρουμε απλώς να μείνουμε έγκυες, αυτό το μαγικό γεγονός θα μας απαλλάξει δια παντός από τη θλίψη που κατατρώει κάθε μας σκέψη.
Και ναι, το θετικό τεστ εγκυμοσύνης το πετυχαίνει αυτό. Για μια στιγμή, βιώνεις εκείνη την έκρηξη χαράς, ανακούφισης και ελπίδας. Αρχίζεις να ονειρεύεσαι ξανά. Και τότε, μόλις ήρθε, αυτό το αίσθημα χαράς σου αρπάζεται βίαια. Επειδή ο φόβος και το άγχος παίρνουν το πάνω χέρι. Μας στερούν την «τέλεια», ανέμελη εγκυμοσύνη που πάντα ονειρευόμασταν. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, το άγχος είναι μεγαλύτερο από ποτέ, επειδή τα διακυβεύματα είναι πλέον υψηλότερα, έχουμε επενδύσει περισσότερα συναισθηματικά και ο φόβος της πτώσης είναι πιο βαθύς.
Υπάρχει μια σαφής, αόρατη αλλαγή μόλις μείνεις τελικά έγκυος. Και είναι μια αλλαγή για την οποία δεν είμαστε ποτέ προετοιμασμένες. Πολλές γυναίκες πιστεύουν ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτές. Αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να είναι πραγματικά ευτυχισμένες, αφού πήραν αυτό που πάντα ήθελαν. Μήπως είναι αχάριστες; Ή, χειρότερα, μήπως τρελαίνονται;
Συνήθως υπάρχει μια «εβδομάδα χάριτος». Αυτή η εβδομάδα μεταξύ της στιγμής που λαμβάνεις τα υπέροχα νέα και της στιγμής που τα πράγματα αρχίζουν να να μην εξελίσσονται όπως θα περίμενες. Είσαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ, κάνεις σχέδια και νιώθεις μια έντονη αγάπη που είχες καιρό να νιώσεις.
Τότε, σε χτυπάει η πραγματικότητα. Οι αμφιβολίες. Οι ερωτήσεις. Ο ΦΟΒΟΣ.
Πρώτον, είναι απολύτως φυσιολογικό να φοβάσαι. Έχεις περάσει ήδη τόσα πολλά. Αν δεν ξέρεις γιατί απέβαλες, κουβαλάς τον φόβο επειδή δεν ξέρεις πώς να το αποτρέψεις. Η αθωότητα μιας «φυσιολογικής» εγκυμοσύνης σου έχει στερηθεί οριστικά. Ξέρεις πλέον πόσο δύσκολο είναι να επιτύχεις μια εγκυμοσύνη και, το κυριότερο, να τη διατηρήσεις. Η οπτική σου έχει αλλάξει. Ή, αν προσπαθείς να συλλάβεις εδώ και πολύ καιρό και αυτή είναι η πρώτη σου εγκυμοσύνη, ο άγνωστος δρόμος που απλώνεται μπροστά σου σε τρομάζει.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα ζήλιας προς άλλες γυναίκες που ανακοινώνουν την εγκυμοσύνη τους. Λαχταράς τα «φυσιολογικά» συναισθήματα που βιώνουν εκείνες. Τη χαρά χωρίς τον διαρκή φόβο ότι θα καταλήξει σε πόνο. Νιώθεις θυμό που πρέπει να υποφέρεις έτσι για 9 μήνες, αναλύοντας υπερβολικά κάθε κράμπα, ελέγχοντας το χαρτί υγείας κάθε φορά που πηγαίνεις στην τουαλέτα και χάνοντας τη μαγεία που αξίζεις εσύ και το μωρό σου.
Νιώθεις ενοχές επειδή άλλες θα έκαναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση σου. Και επειδή δεν αγωνίζεσαι πλέον να μείνεις έγκυος, νιώθεις ότι δεν ανήκεις πια στην κατηγορία της υπογονιμότητας. Η «κοινότητά» σου, οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόσουν τον πόνο σου, έχουν μείνει πίσω. Και είσαι εδώ, ολομόναχη, σε μια νέα κατάσταση όπου κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι περνάς.
Ίσως επίσης να ανησυχείς ότι αυτή η εγκυμοσύνη μπορεί να σημαίνει ότι εσύ και οι αγαπημένοι σου θα ξεχάσετε τα προηγούμενα μωρά σου που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία. Ξαφνικά όλοι λένε ότι «θα γίνεις μαμά», και αντί να νιώθεις χαρούμενη, νιώθεις λυπημένη γιατί στην καρδιά σου, είσαι ήδη μαμά. Και δεν θέλεις να προδώσεις τα μωρά σου που ήρθαν πριν.
Τα συναισθήματά σου και οι φόβοι σου είναι απολύτως δικαιολογημένα. Δώσε στον εαυτό σου λίγη επιείκεια.