Στην Κεφαλονιά, ένα κορίτσι με όλο το μέλλον μπροστά του, η Μυρτώ, έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ.
Δεν είναι μόνο ο θάνατος μιας νέας γυναίκας που πονάει. Είναι ο αδιανόητος, ο βίαιος αποχωρισμός που καλούνται να διαχειριστούν δύο γονείς.
Πώς μπορείς να περιγράψεις το βλέμμα μιας μάνας και ενός πατέρα που είδαν το παιδί τους να χάνεται τόσο άδικα…
Τα ναρκωτικά δεν είναι ένα πρόβλημα κάποιων «άλλων»… είναι μια ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί δίπλα μας, στις γειτονιές μας, στα σπίτια μας, κλέβοντας τα όνειρα των παιδιών μας πριν καν αρχίσουν.
Κι ενώ η οικογένεια ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά, βιώνει το «ξεγύμνωμα» της ανθρώπινης ψυχής στα ψηφιακά πεζοδρόμια.
Πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης, δεκάδες «δικαστές του πληκτρολογίου» βρήκαν τον χρόνο να αφήσουν χυδαία σχόλια, να κρίνουν, να κατηγορήσουν και όσο προκύπτουν και νέες πληροφορίες για την τραγωδία ο κανιβαλισμός συνεχίζεται…
Η απώλεια της Μυρτούς θα έπρεπε να μας κάνει να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή και συμπόνια, όχι να ακονίζουμε τα δάχτυλά μας για το επόμενο κακεντρεχές σχόλιο.
Κάθε φορά που ένα παιδί χάνεται έτσι, χάνεται και ένα κομμάτι από την ανθρωπιά όλων μας.