Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας γίνεται εικόνα, παλμός, βαθιά ανάσα. Μια τέτοια στιγμή μας χάρισε πρόσφατα ο Χαβιέ Μπαρδέμ, μιλώντας για τη σύντροφο της ζωής του, την Πενέλοπε Κρουζ.
«Είναι απίστευτα όμορφη. Τη βλέπω και λέω: αυτή είναι δική μου;» Με αυτή την απλή, σχεδόν εφηβική αλλά βαθιά αντρική εξομολόγηση, ο Μπαρδέμ δεν εξύμνησε μόνο την εξωτερική ομορφιά μιας από τις πιο γοητευτικές γυναίκες του πλανήτη αλλά μας υπενθύμισε τη δύναμη του θαυμασμού.
Ο θαυμασμός είναι το «καύσιμο» που κρατά τη φλόγα αναμμένη. Είναι η ικανότητα να κοιτάζεις τον άνθρωπό σου μετά από χρόνια, μέσα στις φόρμες του, με τα σημάδια του χρόνου ή της κούρασης και να διακρίνεις ακόμα εκείνο το θείο φως που σε έκανε να τον/την ερωτευτείς την πρώτη φορά.
Ο Μπαρδέμ, με το βλέμμα του γεμάτο δέος, μας διδάσκει ότι ο έρωτας δεν επιβιώνει μόνο με τη συνήθεια, αλλά με την επιβεβαίωση. Όταν λες στον σύντροφό σου «σε θαυμάζω», του λες ουσιαστικά «Σε βλέπω. Σε αναγνωρίζω. Παραμένεις το δικό μου θαύμα».
Πολλοί θεωρούν ότι ο θαυμασμός αφορά μόνο στα επιτεύγματα ή στην εμφάνιση, όμως ο πραγματικός, ο ρομαντικός θαυμασμός είναι υπαρξιακός.
Είναι να θαυμάζεις τον τρόπο που γελάει, τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες, το πώς στέκεται δίπλα σου. Η επιβεβαίωση λειτουργεί σαν μια ζεστή αγκαλιά για την ψυχή. Όταν νιώθουμε ότι ο άνθρωπός μας μας θαυμάζει, γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
«Ο έρωτας δεν είναι να κοιτάζετε ο ένας τον άλλον, αλλά να κοιτάζετε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση… χωρίς όμως να ξεχνάτε ποτέ να σταματάτε για μια στιγμή και να λέτε: “Θεέ μου, πόσο τυχερός είμαι που είσαι εσύ δίπλα μου”».
Το λάθος των περισσότερων ζευγαριών είναι ότι θεωρούν τον θαυμασμό αυτονόητο. «Αφού ξέρει ότι τον/την αγαπώ», λέμε. Όχι, δεν φτάνει. Η ψυχή έχει ανάγκη να ακούει την αντήχηση του έρωτα.
Ας πάρουμε το παράδειγμα του Χαβιέ! Ας γίνουμε εραστές που δεν φοβούνται να εκτεθούν, που δεν τσιγκουνεύονται τα λόγια λατρείας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι λογαριασμοί που πληρώσαμε ή οι δουλειές που κάναμε, αλλά εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα στο τραπέζι της κουζίνας.
Μην περιμένετε μια επέτειο για να δείξετε τον θαυμασμό σας. Κάντε το τώρα. Κοιτάξτε τον άνθρωπό σας στα μάτια και βρείτε ξανά εκείνο το στοιχείο που σας κάνει να λέτε: «Αυτή/αυτός είναι ο δικός μου άνθρωπος».