Όταν η Μπρουκ Σιλντς μίλησε ανοιχτά το 2003 για την επιλόχεια κατάθλιψη, έσπασε ένα τεράστιο ταμπού. Σήμερα, πάνω από δύο δεκαετίες μετά, οι μαμάδες μιλούν όλο και πιο ελεύθερα για τις σκιές της λοχείας. Τι γίνεται όμως με τους μπαμπάδες;
Αν και σπάνια το συζητάμε στις παρέες, τα στατιστικά λένε την αλήθεια: ένας στους δέκα πατέρες βιώνει κατάθλιψη κατά τον πρώτο χρόνο μετά τη γέννηση του παιδιού του, ενώ το πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και αργότερα, καθώς το παιδί μεγαλώνει.
Γιατί οι μπαμπάδες «κρύβουν» τη θλίψη τους;
Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Δρ. Zishan Khan, η κατάθλιψη στους άνδρες δεν μοιάζει πάντα με τη «βαριά» θλίψη που έχουμε στο μυαλό μας. Εκδηλώνεται συχνά με τρόπους που θεωρούμε –λανθασμένα– φυσιολογικούς:
- Ευερεθιστότητα και νεύρα: Ξεσπάσματα για ασήμαντες αφορμές.
- Απόσυρση: Ο μπαμπάς είναι στο σπίτι, αλλά μοιάζει «απών».
- Εργασιομανία: Υπερβολικές ώρες δουλειάς ως τρόπος διαφυγής.
- Συμπεριφορές φυγής: Υπερβολική ενασχόληση με οθόνες, gaming ή άλλες συνήθειες για να «θολώσει» το μυαλό.
Η «τέλεια καταιγίδα» του πρώτου χρόνου
Η μετάβαση στην πατρότητα είναι ένα συναισθηματικό σοκ. Ο Δρ. Khan περιγράφει μια «τέλεια καταιγίδα» παραγόντων που πιέζουν τον νέο μπαμπά:
- Έλλειψη ύπνου και κούραση: Η χρόνια κόπωση διαλύει τις αντοχές.
- Οικονομικό άγχος: Η πίεση να είναι ο «κουβαλητής» και ο προστάτης.
- Αίσθηση αβεβαιότητας: Πολλές φορές η προσοχή στρέφεται σωστά στο μωρό και τη μαμά, κάνοντας τον μπαμπά να νιώθει λιγότερο σημαντικός ή αβέβαιος για το πώς να βοηθήσει.
- Το «σύνδρομο του επιζώντα»: Στην αρχή πολλοί άνδρες μπαίνουν σε «λειτουργία επιβίωσης» για να στηρίξουν την οικογένεια, αλλά καταρρέουν μήνες αργότερα, όταν η κούραση γίνει πια μόνιμη.
Γιατί η ευημερία του μπαμπά μας αφορά όλους
Ο μπαμπάς δεν είναι απλώς ένας «βοηθός» στο σπίτι. Είναι κεντρικός πυλώνας για την συναισθηματική ασφάλεια του παιδιού. Όταν ένας πατέρας υποφέρει, επηρεάζεται η σχέση με τη σύντροφο, η σταθερότητα του σπιτιού και, κυρίως, η αίσθηση σύνδεσης του παιδιού με τον κόσμο.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε;
Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι η ψυχική υγεία του πατέρα είναι εξίσου σημαντική με της μητέρας.
Αν είσαι νέος μπαμπάς και νιώθεις ότι «πνίγεσαι», ότι δεν συνδέεσαι με το μωρό ή ότι ο θυμός σου σε ξεπερνά, μίλα. Δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά απόδειξη ότι θέλεις να είσαι ο καλύτερος δυνατός γονέας για το παιδί σου.
Η πατρότητα είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ, και κανείς δεν μπορεί να τον τρέξει αν είναι «τραυματισμένος» ψυχικά.
πηγή: parents