Tην Καθαρά Δευτέρα, ο ουρανός γίνεται ξαφνικά πολύ σημαντικός.
Τα παιδιά ξυπνούν νωρίς. Κοιτούν από το μπαλκόνι. Ρωτούν ξανά και ξανά:
«Φυσάει; Θα πετάξει;»
Και οι γονείς ξέρουμε πως ο χαρταετός δεν είναι απλώς μια βόλτα.
Είναι μια υπόσχεση που έχει ήδη ζήσει μέσα τους.
Τον έχουν φανταστεί μέρες πριν, να ανεβαίνει ψηλά, να τον κρατούν σφιχτά, να γελάνε.
Στο μυαλό τους έχει ήδη συμβεί.
Μέχρι που φτάνουμε στον λόφο, στην ταράτσα, στο πάρκο…
και ο αέρας δεν έρχεται ποτέ.
Ο χαρταετός πέφτει. Ξανά και ξανά.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, το παιδί δεν παλεύει πια με τον σπάγκο, παλεύει με τη ματαίωση.
Για εμάς είναι μικρό.
Για το παιδί μας είναι η πρώτη εμπειρία ότι η πραγματικότητα δεν ακολουθεί πάντα την επιθυμία.
Κι όμως, η ματαίωση δεν είναι κάτι που χρειάζεται να προλάβουμε.
Είναι κάτι που χρειάζεται να συνοδεύσουμε.
Το παιδί δεν δυσκολεύεται επειδή δεν πήρε αυτό που ήθελε, δυσκολεύεται επειδή δεν ξέρει ακόμη τι να κάνει με αυτό που νιώθει.
Και εκεί μπαίνουμε εμείς, όχι για να διορθώσουμε την πραγματικότητα, αλλά για να γίνουμε ο τρόπος με τον οποίο θα τη μάθει.
Όταν κρατάμε την ψυχραιμία μας, το παιδί δανείζεται το νευρικό μας σύστημα.
Όταν ονομάζουμε αυτό που συμβαίνει, «σε θύμωσε», «σε απογοήτευσε», το συναίσθημα αρχίζει να αποκτά σχήμα και άρα όρια.
Όταν δεν σπεύδουμε να το λύσουμε για εκείνο, του δίνουμε χώρο να ανακαλύψει ότι μπορεί να αντέξει λίγη δυσκολία χωρίς να διαλυθεί.
Σιγά σιγά μαθαίνει να περιμένει, να προσπαθεί ξανά, να αντέχει το «όχι», να βρίσκει άλλες λύσεις.
Όχι επειδή το διδάξαμε με λόγια, αλλά επειδή το έζησε μέσα στη σχέση.
Αυτό είναι τελικά η ανοχή στη ματαίωση, η εμπειρία ότι μια επιθυμία μπορεί να μη συμβεί, και παρ’ όλα αυτά ο κόσμος παραμένει ασφαλής.
Και κάπως έτσι, κάθε μικρή απογοήτευση της παιδικής ηλικίας γίνεται μια μεγάλη επένδυση για την ενήλικη ζωή, την ικανότητα να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα φαντάστηκες.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράδοξο… το παιδί μπορεί να συνεχίσει να παίζει, να φάει λαγάνα, να γελάσει.
Ο χαρταετός μπορεί να μην πέταξε εκείνη τη μέρα. Αλλά πέταξε κάτι πιο βαθύ, η βεβαιότητα ότι τα δύσκολα δεν χρειάζεται να τα ζούμε μόνοι.