Από τους γονείς μας κληρονομούμε εκτός από τα χωράφια και τα σπίτια, το χρώμα των ματιών το σχήμα αλλά και πολλά από τα χαρακτηριστικά μας.
Είναι όμως βέβαιο ότι θα πάρω από τη μαμά μου και τον μπαμπά μου και τα “κακά” γονίδια; Θα αρρωστήσω από κάτι που είχε η μαμά μου ή ο μπαμπάς μου;
Ευτυχώς δε λειτουργεί έτσι η κληρονόμηση των ασθενειών. Κάποιες ασθένειες έχουν επικρατή χαρακτήρα (π.χ. Οικογενής Υπερχοληστερολαιμία) ενώ άλλες όχι. Δηλαδή θα πρέπει να νοσεί έστω ένας γονέας για να νοσεί το παιδί. Ενώ σε άλλες (υπολειπόμενο τρόπο) θα πρέπει οι γονείς να είναι φορείς μιας ασθένειας (π.χ. Μεσογειακή αναιμία), δηλαδή να μην νοσούν αλλά ένα από τα δυο γονίδια (ένα δίνει ο μπαμπάς και ένα η μαμά) τους δε λειτουργεί σωστά. Επίσης υπάρχουν και ασθένειες που σχετίζονται με το φύλο του παιδιού, δηλαδή μαμά μεταβιβάζει στον γιο την ασθένεια ή ο μπαμπάς στην κόρη κλπ.
Επιπρόσθετα σε πολλές σοβαρές ασθένειες οπως ειναι ο καρκίνος τα γονίδια από μόνα τους δεν κανουν το κακό, χρειάζεται και η συμβολή του περιβάλλοντος. Συγκεκριμένα ας πούμε οτι έχουμε κάποια προδιάθεση για καρκίνο και ας ονομάσουμε το γονίδιο αυτό σπόρο. Ο σπόρος από μόνος του αν τον ρίξουμε στο στο πάτωμα δε φυτρώνει. Αλλά αν τον ρίξουμε στο χώμα (περιβάλλον με στρες) με λίπασμα (κακή διατροφή) και ρίξουμε και νερό (καθιστική ζωή) τότε ο σπόρος σίγουρα θα φυτρώσει και θα δημιουργηθεί καρκίνος.
Οπότε το πιο σοφό είναι να κάνω καλή διατροφή, γυμναστική και να μην ζω σε στρεσογόνο περιβάλλον γιατί αυτό είναι η σπίθα που θα ενεργοποιήσει τα κακά γονίδια που πήρα απο τους γονείς μου.
Συμπερασματικά είναι μια περίπλοκη διαδικασία που δεν ακολουθεί το 1+1 κάνει 2.
Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να κοιτάμε σίγουρα το οικογενειακό ιστορικό μιας οικογένειας μέσω του γενεαλογικού δέντρου, που δείχνει παιδιά, γονείς και παππούδες αν πάσχουν από κάποια ασθένεια. Αλλά επειδή τα γονίδια δεν αλλάζουν (εκτός από εξαιρέσεις/γονιδιακή θεραπεία) καλό είναι να αλλάξω τρόπο ζωής και για μένα αλλά και για τα παιδιά μου.