Δεν είναι ειρωνικό; Εκπαιδεύουμε τους εαυτούς μας να αντέχουν τις ξαγρύπνιες, να αποκωδικοποιούν τα κλάματα, να οργανώνουν προγράμματα και να φροντίζουν για τα πάντα, αλλά μόλις ακούσουμε τη φράση «μαμά, έλα να παίξουμε», το σώμα μας αντιδρά σαν να δέχεται επίθεση. Το στήθος σφίγγεται, ο εγκέφαλος αναζητά απεγνωσμένα μια δικαιολογία και το χέρι γλιστράει αυτόματα προς την οθόνη του κινητού, αναζητώντας την πιο γρήγορη έξοδο διαφυγής.
Όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι πρόκειται απλώς για σωματική κούραση ή για τη φυσιολογική βαρεμάρα που προκαλεί η εκατοστή επανάληψη ενός παιχνιδιού, η αλήθεια είναι συχνά πιο βαθιά. Πολλές φορές δεν αποφεύγουμε τα τουβλάκια ή τα τρενάκια, αλλά τα συναισθήματα που αυτά ξυπνούν μέσα μας.
Το παιχνίδι απαιτεί να αφεθείς, να είσαι αυθόρμητος, ευάλωτος και παρών. Για όσους από εμάς μεγαλώσαμε σε περιβάλλοντα όπου η παιδική αυθορμητικότητα αντιμετωπιζόταν με πίεση, αυστηρό έλεγχο, απόρριψη ή αδιαφορία, αυτή η απουσία ελέγχου πυροδοτεί έναν αόρατο συναγερμό. Μάθαμε από μικροί να καταστέλλουμε τη χαρά μας για να είμαστε ασφαλείς και αποδεκτοί, κι έτσι σήμερα, η απαίτηση του παιδιού μας να μπούμε στον δικό του, αδόμητο κόσμο, ξύνει μια παλιά πληγή.
Φοβόμαστε ότι αν ενδώσουμε στο παιχνίδι, οι ανάγκες του παιδιού θα μας κατακλύσουν, ο χρόνος μας θα χαθεί και οι δικές μας ανάγκες για ξεκούραση ή ηρεμία θα εξαφανιστούν. Φοβόμαστε την πιθανή έκρηξη όταν θα πρέπει να μπει ένα όριο. Έτσι, επιστρατεύουμε τις γνωστές ατάκες άμυνας για άλλη μία γύρα, για την κούραση που ξαφνικά μας κατέβαλε, για το πόσο πολύ παίξαμε ήδη, προσπαθώντας να ορθώσουμε τείχη προστασίας.
Η επιμονή, όμως, ενός παιδιού να παίξει μαζί μας σπάνια είναι μια προσπάθεια να μας εξαντλήσει. Είναι το δικό του συναισθηματικό ραντάρ που πιάνει την απόσταση και ζητά επανασύνδεση. Όταν πιέζει για παιχνίδι, δεν ζητά απλώς να χτίσουμε έναν πύργο, αλλά μας απευθύνει μια αθώα, αυθόρμητη πρόσκληση να ξαναβρούμε τη δική μας χαμένη ζωτικότητα.
Αν αντί να δούμε το παιχνίδι σαν άλλη μια υποχρέωση στη λίστα της ημέρας, το δούμε σαν έναν χώρο όπου επιτρέπεται να είμαστε ατελείς, ίσως καταφέρουμε να χαλαρώσουμε τις αμυνές μας.