«Μαμά, βαριέμαι!» Γιατί η πλήξη είναι το καλύτερο δώρο για το παιδί σας

Σύμφωνα με τη δανέζικη φιλοσοφία ανατροφής, η βαρεμάρα δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος της παιδικής ανάπτυξης.
unsplash

Η επιστροφή στο σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά συνοδεύεται συχνά από την ίδια οικεία παράκληση: «Μαμά, βαριέμαι, έλα να παίξεις μαζί μου». Μπροστά στην κόπωση και την ενοχή, η αυτόματη αντίδραση των περισσότερων γονέων είναι να αφήσουν τις υποχρεώσεις τους και να αφοσιωθούν στη διασκέδαση του παιδιού. Ωστόσο, η διαρκής προσπάθεια να κρατάμε τα παιδιά απασχολημένα μπορεί να στερεί από αυτά ένα από τα πιο πολύτιμα εργαλεία της ανάπτυξής τους: την ίδια την πλήξη.

Στη Δανία, το παιχνίδι δεν αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια ή ως μέσο για να περάσει η ώρα, αλλά ως ο θεμελιώδης ακρογωνιαίος λίθος για την ανατροφή ισορροπημένων και ανθεκτικών παιδιών. Μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι, το οποίο δεν καθοδηγείται από τους ενήλικες, τα παιδιά βρίσκουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν τον κόσμο με τους δικούς τους ρυθμούς. Όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να βιώσουν τη βαρεμάρα, ενεργοποιείται η φαντασία, η εφευρετικότητα και η δημιουργική τους σκέψη, καθώς καλούνται να επεξεργαστούν τις καθημερινές τους εντυπώσεις αυτόνομα.

Ο Κίνδυνος της Διαρκούς Ψυχαγωγίας

Όταν οι γονείς βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα για να προσφέρουν έτοιμες λύσεις ψυχαγωγίας, τα παιδιά συνηθίζουν να βασίζονται σε εξωτερικά ερεθίσματα αντί στις δικές τους δυνάμεις. Αυτή η νοοτροπία δημιουργεί σταδιακά άτομα που δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη μοναξιά και την ηρεμία. Αν και τα πολύ μικρά παιδιά, ηλικίας έως δύο ή τριών ετών, χρειάζονται ακόμα τη φυσική παρουσία και την καθοδήγηση ενός ενηλίκου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να μαθαίνουν από νωρίς ότι η πλήξη δεν είναι κάτι αρνητικό, αλλά μια φυσιολογική και υγιής κατάσταση.

Η αποδοχή της πλήξης λειτουργεί ως κίνητρο για κοινωνική αλληλεπίδραση και ενθαρρύνει μια πιο πειραματική συμπεριφορά. Πολλές φορές, το παιδί δεν ζητά απαραίτητα έναν συμπαίκτη, αλλά την επιβεβαίωση και την «έγκριση» του γονέα για να μην κάνει απολύτως τίποτα ή απλώς την ευκαιρία να συμμετάσχει στις καθημερινές δραστηριότητες του σπιτιού.

Καλλιεργώντας την Αυτονομία και τη Χαλάρωση στο Σπίτι

Η μετάβαση από τους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητας σε μια πιο χαλαρή διάθεση απαιτεί χρόνο και υπομονή. Αρχικά, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα στο σπίτι όπου οι στιγμές χαλάρωσης θεωρούνται αποδεκτές από όλους. Η πρόσκληση του παιδιού σε απλές δουλειές, όπως το μαγείρεμα ή η τακτοποίηση, προσφέρει στα παιδιά την αίσθηση της προσφοράς και της συμμετοχής που τόσο επιζητούν.

Όταν ξεκινάει ένα παιχνίδι, ο γονέας μπορεί να συμμετάσχει αρχικά για να δώσει το έναυσμα, αφήνοντας στη συνέχεια την πρωτοβουλία και τον έλεγχο στο ίδιο το παιδί. Παράλληλα, η αποσυμφόρηση του εβδομαδιαίου προγράμματος από συνεχείς εξωτερικές δραστηριότητες, επισκέψεις και ψώνια δημιουργεί τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για να αναπτυχθεί η φαντασία.

Όταν η αρχική ανησυχία της πλήξης υποχωρήσει, το παιδί θα αρχίσει να προτείνει δικές του ιδέες, όπως τη δημιουργία μιας σπηλιάς ή την παρασκευή ενός γλυκού. Σε αυτές τις στιγμές, η ενθάρρυνση και οι καθοδηγητικές ερωτήσεις από την πλευρά του γονέα βοηθούν το παιδί να οργανώσει τη σκέψη του και να πραγματοποιήσει την ιδέα του.

Η απαλλαγή από τις τύψεις είναι το τελευταίο και πιο κρίσιμο βήμα. Το να αφήνουμε τα παιδιά μόνα με τις σκέψεις τους δεν σημαίνει απουσία φροντίδας, αλλά εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους. Οι στιγμές που δεν κάνουν απολύτως τίποτα είναι συχνά εκείνες που θα θυμούνται με τη μεγαλύτερη νοσταλγία όταν μεγαλώσουν.

πηγή: thedanishway

ΔΗΜΟΦΙΛΗ