Η Γιορτή του Πατέρα είναι η ιδανική αφορμή για να αναλογιστούμε τον βαθύ, πολυδιάστατο και συχνά γεμάτο προκλήσεις ρόλο του πατέρα στη σύγχρονη εποχή. Μακριά από στερεότυπα και έτοιμες συνταγές, η πατρότητα είναι μια καθημερινή άσκηση ισορροπίας, υπομονής και, πάνω από όλα, απόλυτης αποδοχής.
Με αφορμή αυτή τη ξεχωριστή ημέρα, ο αγαπημένος ηθοποιός Μάξιμος Μουμούρης μοιράζεται μαζί μας τις δικές του σκέψεις, τις ισορροπίες μέσα σε ένα σπίτι με τρεις κόρες και τις αλήθειες που ανακάλυψε στην πορεία.
Φέτος το καλοκαίρι, ο Μάξιμος Μουμούρης συναντά ξανά την ουσία των οικογενειακών δεσμών και της πατρότητας μέσα από την τέχνη του. Πρωταγωνιστεί στη νέα, σύγχρονη εκδοχή της τραγωδίας του Ευριπίδη «Ίων», σε προσαρμογή Μηνά Βιντιάδη και σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Η παράσταση, μια συμπαραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης και του 8ου Φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ», κάνει πανελλήνια πρεμιέρα στις 4 Ιουλίου 2026 στο εμβληματικό Θέατρο Φρύνιχος στους Δελφούς, προτού ξεκινήσει την καλοκαιρινή της περιοδεία. Εκεί, σε ένα έργο όπου η αναζήτηση των γονεϊκών ριζών βρίσκεται στο επίκεντρο, ο ηθοποιός έρχεται αντιμέτωπος με τα ίδια αιώνια ερωτήματα που απασχολούν κάθε γονιό.
Ακολουθεί η απολαυστική και γεμάτη ειλικρίνεια εξομολόγησή του:
Τηλεόραση στο σαλόνι: Ποδόσφαιρο ή Netflix και σειρές με τις κόρες; Ποιος κερδίζει τη μάχη του τηλεκοντρόλ;
Εννοείται πως οι κόρες έχουν το πάνω χέρι. Εκτός την περίοδο των Grand Slam του τένις. Αλλά απολαμβάνω πάρα πολύ τα anime. Όπως και να έχει, ο κοινός χρόνος μαζί με ταινία είναι υπερπολύτιμος.
Η πιο συχνή ατάκα που ακούτε στο σπίτι και σας κάνει να χάνετε την υπομονή σας;
Νομίζω τίποτα πια. Κάποτε το «μπαμπά» από τρία διαφορετικά στόματα σε συνεχή επανάληψη με αποσυντόνιζε γιατί αγχωνόμουν πως κάτι δεν πάει καλά. Πλέον, χωρίς τις αγωνίες του παρελθόντος, τα «μπαμπά» χαϊδεύουν τα αυτιά μου.
«Μπαμπά, θέλω χαρτζιλίκι» ή «Μπαμπά, πάμε μια βόλτα»; Ποιο αίτημα κερδίζει πάντα;
Ξέρω πολύ καλά τις ανάγκες των παιδιών όταν θέλουν να κάνουν βόλτα. Επίσης, την ανάγκη τους για χαρτζιλίκι. Τα έχουν και τα δύο όποτε το ζητήσουν.
Τι είναι πιο δύσκολο: Να μάθετε τα λόγια για έναν απαιτητικό ρόλο στο θέατρο ή να κάνετε τον διαιτητή σε καβγά ανάμεσα στις κόρες σας;
Εννοείται το δεύτερο αν και δεν συμβαίνει συχνά. Όσο μεγαλώνουν όμως αλλάζουν και οι λόγοι των εσωτερικών συγκρούσεων. Σε μερικές αποφασίζω απλώς να μην επεμβαίνω.
Στα ψώνια με τα κορίτσια: Κάθεστε υπομονετικά στον καναπέ του καταστήματος ή ψάχνετε δικαιολογία για να αποδράσετε;
Βάζω χρονικό όριο. Ή συνδέω τα ψώνια με κάτι άλλο που πρέπει να γίνει αργότερα. Η αλήθεια είναι όμως πως την ευθύνη στα ψώνια την έχει η μαμά. Εγώ δεν αντέχω ούτε για δικά μου πράγματα.
Το μεγαλύτερο ψέμα που λέτε στον εαυτό σας ως πατέρας για να παραμείνετε ήρεμος;
Δεν με συμφέρει καθόλου να εθελοτυφλώ. Το βρίσκω αργότερα μπροστά μου. Για πολλά χρόνια βέβαια νόμιζα πως είμαι όσο πρέπει αυστηρός και έβαζα όρια, μέχρι που συνειδητοποίησα πως με παίζουν στα δάχτυλά τους.
Αν η πατρότητα ήταν ταινία, θα ήταν: Κωμωδία, Περιπέτεια δράσης ή Ψυχολογικό θρίλερ;
Θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει μια ταινία με όλα τα παραπάνω είδη μέσα, κι ακόμα περισσότερα.
Τι είναι πιο δύσκολο; Να προστατέψεις τα παιδιά σου από τον κόσμο ή να μάθεις να τα «αφήνεις να φύγουν» όταν έρθει η ώρα;
Το πρώτο. Αλλά ξέρω πως δεν μπορώ να το κάνω. Θα πρέπει να εκτεθούν στον κίνδυνο της ζωής. Εκεί βρίσκεται και η ομορφιά της. Το να τα αφήσεις να φύγουν βέβαια εμπεριέχει την παραπάνω συνειδητοποίηση.
Στον «Ίωνα» ο Ευριπίδης μάς δείχνει ότι πατέρας δεν είναι μόνο αυτός που γεννάει ένα παιδί αλλά αυτός που το ανατρέφει και το προστατεύει. Μέσα από τη δική σας εμπειρία ποια είναι η μεγαλύτερη «ψευδαίσθηση» που είχατε για τον ρόλο του πατέρα και ποια αλήθεια ανακαλύψατε στην πορεία;
Η μία είναι σίγουρα αυτή που προανέφερα. Η αίσθηση πως έχεις τον έλεγχο. Δεν τον έχεις. Η μόνη αλήθεια είναι πως τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από απαγόρευση αλλά αποδοχή. Δεν έχουν καμία υποχρέωση να μας καταλάβουν, το αντίθετο πρέπει να γίνει. Εμείς να πάμε προς τις ανάγκες τους. Τα παιδιά πρέπει να είναι ελεύθερα να βιώσουν και εμείς έχουμε την ευθύνη να τους διαμορφώσουμε το περιβάλλον για να συμβεί. Με αυτήν την λογική, πατέρας, ή εν γένει γονιός, δεν είναι αυτός που γεννάει απαραιτήτως αλλά αυτός που νιώθει το χρέος του να ανοίγει τον δρόμο σε μια ύπαρξη να περπατήσει επάνω σε αυτή τη γη. Βέβαια, το παιδί θα έχει πάντα την ανάγκη να μάθει, να γνωρίσει τις ρίζες του, ποιοι τον έφεραν σε αυτόν τον κόσμο, όπως και ο Ίων.