Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν το ψυχικό βάρος της μητρότητας μπορεί να γίνει τόσο έντονο, που να προκαλέσει πραγματικό, φυσικό πόνο στην καρδιά; Πριν γίνω μητέρα, δεν το είχα φανταστεί. Φυσικά, είχα ακούσει όλες τις κλασικές προειδοποιήσεις –εκείνες τις ειρωνικές παρατηρήσεις για τον ύπνο που θα έχανα ή την κούραση που «δεν ήξερα ακόμα τι σημαίνει». Και για να είμαι ειλικρινής, νόμιζα ότι ήξερα. Μετά, απέκτησα παιδιά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες χωρίς παιδιά δεν δουλεύουν σκληρά. Οι γυναίκες είμαστε από τη φύση μας εργατικές και συνηθίζουμε να ξεπερνάμε τα όριά μας σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Όμως η μητρότητα φέρνει μαζί της ένα εντελώς διαφορετικό είδος εξάντλησης.
Σαφώς υπάρχει η σωματική κόπωση. Η καθημερινότητα είναι ένας ατελείωτος μαραθώνιος χωρίς υπερωρίες… γεύματα, πλυντήρια, καθαριότητα, σκούπισμα μύτης, επίδεσμοι σε γρατζουνιές, διαμεσολάβηση σε καβγάδες και συνεχείς διαδρομές. Όλα αυτά όμως είναι το «εύκολο» κομμάτι. Η πραγματική πρόκληση είναι η συναισθηματική εξάντληση που σε πιάνει απροετοίμαστη. Είναι εκείνο το επίπεδο κόπωσης όπου, ακόμα και αν το σώμα σου έχει κοιμηθεί οκτώ ώρες, το πνεύμα σου νιώθει λυγισμένο.
Το κατάλαβα απόψε, όταν φώναξα στον εξάχρονο γιο μου κατά τη διάρκεια του φαγητού. Τον τρόμαξα. Ήταν απλώς ένα εξάχρονο παιδί που συμπεριφερόταν σαν εξάχρονο, κι όμως εγώ ξέσπασα. Τώρα, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το βλέμμα του. Αυτή η συντριβή που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι οι λέξεις δεν γυρίζουν πίσω, είναι που σε κάνει να νιώθεις… κουρασμένη.
Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη μας για αυτά τα πλάσματα μας εξαντλεί. Το να νοιάζεσαι τόσο βαθιά για την ευτυχία και την ευημερία τους είναι μια δουλειά πλήρους απασχόλησης για την ψυχή. Είναι τρελό πόση δύναμη έχουν πάνω μας αυτοί οι μικροί άνθρωποι. Όταν λυπούνται, κουβαλάμε τη θλίψη τους. Όταν πονάνε, πονάμε κι εμείς.
Νιώθουμε όλα τα συναισθήματα στον μέγιστο βαθμό, και αυτό είναι εξουθενωτικό. Είσαι κουρασμένη όταν η καρδιά σου ραγίζει επειδή το παιδί σου δέχεται bullying στο σχολείο. Είσαι κουρασμένη όταν η έφηβη κόρη σου λέει ψέματα και φοβάσαι για το μέλλον της. Είσαι κουρασμένη όταν το μωρό σου υποφέρει από κολικούς κι εσύ θέλεις να αρπάξεις μια τσάντα και να εξαφανιστείς, παρόλο που το λατρεύεις. Είσαι κουρασμένη ακόμα και στη χαρά, όταν βλέπεις τον γιο σου στο πρώτο του ραντεβού και ικετεύεις τον Θεό να θυμηθεί όσα του έμαθες.
Όταν το μισό της καρδιάς σου ζει και κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου, η εξάντληση είναι η μόνη φυσιολογική κατάσταση. Γι’ αυτό, αγαπητή μαμά, μην απολογείσαι ποτέ που είσαι κουρασμένη. Ποτέ.
Κάνε έναν υπνάκο αν το χρειάζεσαι. Άφησε τα πιάτα στο νεροχύτη για το πρωί –δεν θα φύγουν. Κάθισε για λίγο, ανάπνευσε και άφησε την αγάπη σου να σε εξαντλήσει, με τον πιο όμορφο και ταυτόχρονα τον πιο δύσκολο τρόπο.