Μία από τις πιο ισχυρές, αλλά και πιο επώδυνες συνειδητοποιήσεις της ζωής μου ήταν ότι ο «υγιεινός τρόπος ζωής» που με τόσο κόπο έχτισα, δεν γεννήθηκε από αγάπη για το σώμα μου, αλλά από Φ Ο Β Ο.
Δεν ήταν μια φυσική, οργανική ανάγκη. Ήταν μια συνεχής καταπίεση. Ζούσα με ένα διαρκές «πρέπει» που έκρυβε από πίσω έναν τρόμο. Φοβόμουν να φάω κάτι γλυκό, να φάω αργά ή να φάω λίγο παραπάνω. Φοβόμουν να χάσω την προπόνηση ή το γυμναστήριο. Φοβόμουν να κοιμηθώ λίγο αργότερα. Φοβόμουν ότι αν έσπαγα τους κανόνες, όλα θα κατέρρεαν.
Στην πραγματικότητα, έτρεμα στην ιδέα ότι θα γίνω «χοντρή», «γερασμένη», «αδύναμη» ή «άρρωστη». Δεν έβλεπα ότι το μόνο πράγμα που με έκανε πραγματικά να υποφέρω ήταν ο ίδιος ο «υγιεινός» μου τρόπος ζωής.
Μπορείς να τρως την πιο θρεπτική τροφή στον κόσμο, να κάνεις γιόγκα καθημερινά, να μετράς με ακρίβεια γραμμαρίου τις πρωτεΐνες σου και να κοιμάσαι αυστηρά στις 10 το βράδυ.
Τίποτα από αυτά δεν θα σε κάνει υγιή αν, στον πυρήνα σου κυριαρχεί ο φόβος, σου λείπει η αυτοπεποίθηση, είσαι αποσυνδεδεμένος από το σώμα σου, εμπιστεύεσαι τους πάντες εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η πραγματική υγεία ξεκινά από μέσα προς τα έξω. Δεν είναι οι θερμίδες, είναι η πρόθεση.
Φτιάξτε πρώτα τον πυρήνα σας. Όταν η βάση είναι η εσωτερική ηρεμία και όχι ο τρόμος της αποτυχίας, τότε κάθε τι που κάνετε γίνεται πραγματικά υγιεινό.