Άρθρο της Αγγελικής Κολοκυθά Ψυχολόγου – Οικογενειακής Ψυχοθεραπεύτριας
Με την σύντομη αυτή περιγραφή ορίζεται αυτό που χιλιάδες γυναίκες αντιμετωπίζουν καθημερινά, δηλαδή το να αποδίδονται σε εκείνες οι περισσότερες ευθύνες για το μεγάλωμα των παιδιών τους αλλά και όλα τα κακώς κείμενα που έχουν να κάνουν με την ανατροφή τους. Οι μητέρες καθημερινά δέχονται κριτική και “αξιολόγηση” για τον τρόπο που ανατρέφουν τα παιδιά τους, χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζουμε τις συνθήκες της ζωής τους. Αναμένουμε από εκείνες να θυσιάζονται και να θέτουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα, να ξέρουν πάντα τη λύση στα προβλήματα καθοδηγούμενες από το “μητρικό ένστικτο” και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών τους. Να νοιάζονται, αλλά να μην υπερπροστατεύουν, να καθοδηγούν χωρίς να είναι παρεμβατικές και ένα σωρό άλλα. Στην ουσία μετατίθεται σε εκείνες σχεδόν η συνολική ευθύνη για το μεγάλωμα ενός ανθρώπου παραγνωρίζοντας την επιρροή του άλλου γονέα αλλά και της κοινωνίας.
Αγνοώντας, επίσης, το πόσο λίγη υποστήριξη μπορεί να έχουν κάποιες γυναίκες, καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Αυτό πολλές φορές μπορεί να συμβαίνει και από άλλες γυναίκες και φανερώνει πόσο βαθιά είναι μέσα μας ριζωμένο το ιδεώδες της ιδανικής μητερας. Πρόκειται, λοιπόν, για μία μονοδιάστατη αντίληψη του τι σημαίνει η μητρότητα και η γονεϊκότητα επενδυμένη με μπόλικη εξιδανίκευση και υπεραπλούστευση. Αγνοούμε ότι οι άνθρωποι είμαστε βιοψυχοκοινωνικά όντα και άρα δεν μπορεί να ευθύνονται για τα προβλήματα των παιδιών σχεδόν αποκλειστικά οι μητέρες τους.
Αυτό, λοιπόν, το ιδεώδες της ιδανικής μητερας είναι που τελικά έχει να ξεπεραστεί ατομικά αλλά και συλλογικά, ώστε να μην επιβαρύνονται τόσο πολύ οι γυναίκες με τις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι από εκείνες αλλά και οι ίδιες από τον εαυτό τους.
Βλέπουμε πολλές φορές τις σύγχρονες γυναίκες να πασχίζουν να χωρέσουν μέσα στα μοντέλα των νέων τρόπων διαπαιδαγώγησης και να προσφέρουν στα παιδιά τους το καλύτερο δυνατό.
Ταυτόχρονα ό,τι και να κάνουν είναι πολύ πιθανό να ακούσουν κριτική ή διαφόρων ειδών συμβουλές ακόμα και αν δεν τις ζητήσουν.
Απαιτεί μεγάλη αντίσταση το να εστιάσουν στη σχέση τους με το παιδί τους και να μην μετράει τόσο πολύ να λάβουν την αποδοχή από το περιβάλλον τους, από το σχολείο του παιδιού κτλ. Όλα αυτά από μόνα τους είναι αρκετά σκληρή δουλειά και αν μια μητέρα δεν έχει το κατάλληλο υποστηρικτικό περιβάλλον μπορεί να γίνουν δυσβάστακτα.
Προτείνω, λοιπόν, στις γυναίκες να αφουγκράζονται περισσότερο τον εαυτό τους και ζητούμενό τους να είναι πώς θα απολαμβάνουν περισσότερο τη σχέση με τα παιδιά τους γιατί κάθε στιγμή μαζί τους δεν θα επιστρέψει.
