Λένε ότι όταν γεννιέται ένα παιδί, γεννιέται μαζί του και μια αγάπη που μπορεί να μετακινήσει βουνά. Ισχύει. Αυτό όμως που ξεχνούν να σου πουν στο μαιευτήριο είναι ότι μαζί με το μωρό και την αγάπη, γεννιέται και ένας μόνιμος, ολοζώντανος, παράλογος φόβος για τα πάντα. Για τις ιώσεις, για τις γωνίες των τραπεζιών, για τα καπάκια των μαρκαδόρων, για τη θερμοκρασία του δωματίου.
Το overthinking, το να σκέφτεσαι, δηλαδή, το χειρότερο δυνατό σενάριο με κάθε πιθανή αφορμή είναι το ανεπίσημο χόμπι κάθε μητέρας.
Πρόσφατα, μια μαμά στο TikTok, η Kayla, ανέβασε ένα βίντεο που έγινε αμέσως viral, γιατί κατάφερε να περιγράψει με απόλυτη φυσικότητα (και μια γερή δόση μαύρου χιούμορ) μια από τις πιο ενοχλητικές, κρυφές σκέψεις που κάνουμε όταν είμαστε μόνες στο σπίτι με τα παιδιά.
Στο βίντεό της, η Kayla κάθεται ήσυχα στο σπίτι της και μασουλάει μια σκληρή καραμέλα μέντας. Ξαφνικά, κοιτάζει την κάμερα και μοιράζεται τη σκέψη που μόλις καρφώθηκε στο μυαλό της.
«Θέλετε να μάθετε τι σκεφτόμουν μόλις τώρα; Τρώω αυτή τη μέντα, σωστά; Κίνδυνος πνιγμού. Αν πνιγόμουν με αυτό τώρα και πέθαινα, ας πούμε ότι έχω ένα παιδί εδώ και άλλα δύο εκεί, θα έμεναν δίπλα στο πτώμα μου για περίπου πέντε ώρες πριν τα βρει κάποιος».
Ακούγεται μακάβριο; Ναι. Είναι μια σκέψη που έχει περάσει από το μυαλό εκατομμυρίων μαμάδων; Επίσης ναι.
Το καλύτερο μέρος αυτού του viral βίντεο ήταν τα σχόλια. Μέσα σε λίγες ώρες, εκατοντάδες μαμάδες άνοιξαν την καρδιά τους και παραδέχτηκαν ότι οι δικές τους «ενοχλητικές σκέψεις» (intrusive thoughts) βρίσκονται σε εντελώς άλλο επίπεδο στρατηγικής επιβίωσης.
Μια μαμά έγραψε ότι έμαθε στο τρίχρονο παιδί της πώς να ξεκλειδώνει το κινητό και να καλεί τον μπαμπά του σε περίπτωση που η ίδια «δεν ξυπνάει». Μια άλλη ομολόγησε ότι έβαλε τον σύντροφό της να κόψει όλα τα δέντρα στην πίσω αυλή, επειδή φανταζόταν κλαδιά να πέφτουν. Και η πιο προνοητική από όλες παραδέχτηκε ότι, επειδή ο άντρας της ταξιδεύει συχνά, αφήνει κρυμμένα μπολ με σνακ και ποτήρια με νερό σε διάφορα χαμηλά σημεία του σπιτιού, για την περίπτωση που της συμβεί κάτι και τα παιδιά μείνουν μόνα τους για ώρες.
Φυσικά, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αν μείνω αναίσθητη για πέντε ώρες, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν θα με βρουν, αλλά τι θα έχει απογίνει το σπίτι. Όπως σχολίασε πολύ σωστά μια άλλη μητέρα, τα παιδιά μπορούν να προκαλέσουν την απόλυτη καταστροφή μέσα σε δύο λεπτά χωρίς επίβλεψη, οπότε σε πέντε ώρες το σπίτι απλώς θα είχε ισοπεδωθεί.
Συζητάμε πολύ συχνά για την επιλόχεια κατάθλιψη, αλλά σπάνια μιλάμε ανοιχτά για αυτές τις τρομακτικές, ξαφνικές σκέψεις. Δεν πρόκειται για τη φαντασίωση ότι θα κάνουμε εμείς κακό στο παιδί μας, αλλά για τον απόλυτο τρόμο μήπως πάθουμε εμείς κάτι και τα αφήσουμε απροστάτευτα.
Από τη στιγμή που γινόμαστε μόνες, ο φόβος του θανάτου αλλάζει νόημα. Δεν μας τρομάζει το «μεγάλο άγνωστο», μας τρομάζει το «τι θα απογίνουν τα μωρά μου χωρίς εμένα». Είναι μια αγωνία βαθιά, κουραστική, αλλά και απόλυτα ανθρώπινη.
Αν, λοιπόν, πιάνεις τον εαυτό σου να οργανώνει ολόκληρα πλάνα έκτακτης ανάγκης επειδή στραβοκατάπιες μια γουλιά νερό, χαλάρωσε. Δεν χάνεις το μυαλό σου. Είναι απλώς η μητρική σου φύση που προσπαθεί να προβλέψει κάθε πιθανό κίνδυνο σε έναν απρόβλεπτο κόσμο.
Μερικές φορές, το να ξέρεις ότι και η μαμά στην άλλη άκρη του κόσμου κρύβει κράκερς πίσω από τον καναπέ «για καλό και για κακό», είναι η μόνη παρηγοριά και η αλληλεγγύη που χρειαζόμαστε για να γελάσουμε και να πάρουμε μια βαθιά ανάσα.