Υπάρχουν λίγες φράσεις που απεχθάνομαι περισσότερο από το – ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι – «να ξαναβρείς τον εαυτό σου». Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτή την έννοια το «να ξαναβρείς τον εαυτό σου» αναφέρεται στις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που επιβάλλονται στις νέες μαμάδες να φαίνονται και να αισθάνονται όπως «παλιά» μετά τον τοκετό. Λες και το να κάνεις παιδί είναι κάτι σαν να χτυπάς το δάχτυλό σου στο πόδι: πονάς λίγο, βάζεις ένα χανζαπλάστ και συνεχίζεις τη ζωή σου σαν να μη συνέβη τίποτα.
Σήμερα, η πίεση να «ανακάμψεις» από την εμπειρία που αλλάζει τη ζωή σου, δηλαδή το να δημιουργήσεις έναν άνθρωπο και να τον φέρεις στον κόσμο, δεν ήταν ποτέ πιο έντονη. Η ιδέα της «επιστροφής» στον παλιό σου εαυτό είναι ένας μύθος.
Οι σύγχρονες μαμάδες αντιμετωπίζουμε περισσότερη πίεση από ποτέ. Μας κατακλύζουν εικόνες για γυναίκες που «τα κατάφεραν» καλύτερα και γρηγορότερα, και είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούμε σε μια δίνη χαμηλής αυτοεκτίμησης.
Ο κύριος ένοχος; Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι influencers έχουν μετατρέψει την ανάρρωση μετά τον τοκετό σε μια παράσταση. Προωθούν την ιδέα ότι η εγκυμοσύνη είναι μια «προσωρινή ταλαιπωρία» και όχι ένα τεράστιο σωματικό γεγονός.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές οι γυναίκες έχουν συχνά προσωπικούς γυμναστές, βοήθεια στο σπίτι και άπλετο ελεύθερο χρόνο, αφού η δουλειά τους είναι η εικόνα τους. Η πραγματική ζωή με ένα νεογέννητο περιλαμβάνει πράγματα που δεν «πουλάνε» στο Instagram, όπως τριχόπτωση, ορμονικά σκαμπανεβάσματα, μια πολύ μαλακή κοιλιά, στήθη που στάζουν και μηδενικό ύπνο.
Η εμμονή με το να «επιστρέψεις στη φόρμα σου» δεν είναι μόνο κουραστική, είναι και επικίνδυνη. Οι βιαστικές προπονήσεις μπορούν να προκαλέσουν βλάβες στο πυελικό έδαφος, ενώ οι δίαιτες-ασπραπή οδηγούν σε διατροφικές ανεπάρκειες
Το χειρότερο όμως είναι το συναισθηματικό κόστος. Όταν μια μητέρα επικεντρώνεται μόνο στα κιλά της, χάνει πολύτιμες στιγμές σύνδεσης με το μωρό της. Η καταδίωξη μη ρεαλιστικών στόχων αυξάνει τον κίνδυνο απομόνωσης ακόμη και επιλόχειας κατάθλιψης.
Ίσως το πιο απελευθερωτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς ότι η ζωή σου δεν θα είναι ποτέ ακριβώς όπως πριν. Και αυτό είναι εντάξει. Σωματικά, μπορεί να έχεις μεγαλύτερο στήθος, ραγάδες, φαρδύτερους γοφούς ή ουλές. Αυτά δεν είναι ελαττώματα που πρέπει να εξαφανιστούν, αλλά «σημάδια τιμής».
Οι προτεραιότητες ανακατεύονται. Μπορεί να βρίσκεσαι να τρέχεις σε ένα ραντεβού με βρεγμένα μαλλιά και χωρίς ίχνος μακιγιάζ επειδή έπρεπε να θηλάσεις την τελευταία στιγμή (ναι, μιλάω για μένα!).
Αντί, λοιπόν, να εξαντλούμαστε προσπαθώντας να γίνουμε μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας, ας προχωρήσουμε μπροστά. Η αποδοχή της «νέας κανονικότητας» είναι το κλειδί για να ζήσουμε τη μητρότητα με υγεία και κυρίως, με αγάπη για το άτομο που γίναμε σήμερα.