Η σχέση ανάμεσα σε ένα παιδί και τον νονό ή τη νονά του δεν είναι απλώς μια κοινωνική ή θρησκευτική σύνδεση είναι μια ιδιαίτερη μορφή δεσμού που συχνά παίρνει τον δικό της, ξεχωριστό χώρο στη ζωή του παιδιού. Στην κλινική πράξη βλέπουμε ότι κάποια παιδιά στρέφονται στους νονούς τους με έναν τρόπο πιο αυθόρμητο, πιο «ανάλαφρο» ίσως γιατί αυτή η σχέση δεν κουβαλά τις ίδιες προσδοκίες ή εντάσεις που μπορεί να υπάρχουν με τους γονείς. Για το παιδί, ο νονός συχνά γίνεται ένας σημαντικός ενήλικας που δεν φέρει το βάρος της καθημερινής φροντίδας, αλλά προσφέρει αποδοχή, προσοχή και μια διαφορετική οπτική. Αυτό δημιουργεί έναν χώρο όπου το παιδί μπορεί να εκφραστεί πιο ελεύθερα, χωρίς τον φόβο της αξιολόγησης.
Για τους γονείς, η επιλογή νονού είναι στην ουσία μια πράξη εμπιστοσύνης: επιλέγουν έναν άνθρωπο που θα σταθεί δίπλα στο παιδί όχι ως «αντικαταστάτης», αλλά ως συμπληρωματική φιγούρα στη συναισθηματική του ανάπτυξη. Οι κοινές αξίες παίζουν ρόλο, αλλά εξίσου σημαντική είναι η συναισθηματική διαθεσιμότητα αυτού του προσώπου.
Από την πλευρά του νονού ή της νονάς, η σχέση αυτή δεν βασίζεται σε υποχρέωση, αλλά σε σύνδεση. Είναι μια ευκαιρία να σχετιστεί με το παιδί με αυθεντικότητα, να γίνει ένας ενήλικας που «χωρά» το παιδί όπως είναι, χωρίς να χρειάζεται να το διαμορφώσει.
Τελικά, αυτός ο δεσμός χτίζεται μέσα από τη σταθερή, ανθρώπινη παρουσία. Και αυτή είναι που αφήνει το πιο βαθύ αποτύπωμα.