Κάθε φορά που σαν παιδάκι με πήγαιναν στο τσίρκο θυμάμαι πως με μάγευαν οι ακροβάτες - πάντα. Τους κοιτούσα με κομμένη την ανάσα να σκαρφαλώνουν στις ανεμόσκαλες τους τόσο ψηλά που στο τέλος, δεν ξεχώριζα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους παρά μόνο τα περίτεχνα κα αστραφτερά τους κοστούμια. Τη δε στιγμή που ξεκινούσαν τα τύμπανα να χτυπούν, η καρδούλα μου έχανε το ρυθμό της κοιτώντας αποσβολωμένη τους ακροβάτες, άλλοτε να ισορροπούν στο τεντωμένο σχοινί και άλλοτε να κάνουν κούνια με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω.
"Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνα τους και είναι κουραστικό για τους μεγάλους να προσπαθούν πάντα και συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα".
Όχι πως έπαψες να έχεις ανάγκη την αγκαλιά του Mορφέα, ούτε μεταλλάχθηκες ξαφνικά σε βαμπιρέλα που κοιμάται μόνο μέρα. Αλλά, να…υπάρχει ένα ανθρωπάκι στο σπίτι που επιβάλει πλέον τους νόμους και ο νυχτερινός ύπνος έχει μπει στην κατηγορία του «μπορώ και χωρίς».
Το αμερικάνικο κανάλι TLC παρουσιάζει εδώ και επτά χρόνια τώρα την εκπομπή Toddles and Tiaras, πρόκειται για καλλιστεία μικρών παιδιών (ξεκινάνε από 6 μηνών). Για να έχετε μια ιδέα για του τι πρόκειται, δείτε το βίντεο και μετά συνεχίστε το διάβασμα.
Ένα πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι περισσότεροι γονείς όταν μπαίνει στην οικογένεια ένα νέο μέλος, είναι η ζήλια του μεγαλύτερου παιδιού, η οποία πολύ συχνά εκδηλώνεται με ακραίες συμπεριφορές. Αυτό βέβαια αποτελεί μία φυσιολογική αντίδραση καθώς χαρακτηριστική στις μικρές ηλικίες είναι η εγωκεντρικότητα. Δηλαδή μέχρι πρότινος το παιδί ήταν μόνο του και απολάμβανε την αμέριστη αγάπη και φροντίδα των γονιών του και τώρα θα πρέπει να μοιράζεται όλα τα προνόμια με το καινούριο του αδερφάκι.
Η καλή επικοινωνία αποτελεί τη βάση για μία σωστή σχέση με τα παιδιά. Το μεγαλύτερο παράπονο όμως των περισσοτέρων γονιών είναι ότι τα παιδιά τους δεν τους ακούνε με αποτέλεσμα να χάνουν γρήγορα την ψυχραιμία τους και να καταλήγουν σε καυγά.
Τα παιδιά σε κάθε ηλικία κλέβουν για διαφορετικούς λόγους.
Στα τέλη του 7ου μήνα της εγκυμοσύνης σταμάτησα να δουλεύω. Το ωράριο (16.00-00.00) μου έπεφτε λίγο βαρύ, όπως βαριά μου έπεφτε η τεράστια κοιλιά μου κάθε φορά που καθόμουν στον υπολογιστή για να γράψω. Άφθονος ελεύθερος χρόνος, αμέτρητες ώρες στο ίντερνετ: ο σωστός τρόπος θηλασμού, ο λάθος τρόπος θηλασμού, πώς θα κοιμηθεί το μωρό, πώς θα ξυπνήσει το μωρό, πώς πρέπει να είναι τα κακά του, πόσες πάνες πρέπει να βρέχει τη μέρα; Τα έπαιζα στα δάχτυλα.
Μετά τον τοκετό πρέπει να θηλάσω αμέσως; Θα έχω γάλα; Και γιατί να μην δώσω συμπλήρωμα; Μπιμπερό ή όχι; Και πως θα μάθει το μωρό να θηλάζει; Και αν πονέσω; Όλα αυτά είναι μόνο μερικά ερωτήματα νέων μαμάδων λόγω έλλειψης γνώσης σχετικά με τον θηλασμό!
Ποτέ δεν ήμουν το κλασικό κορίτσι –girly girl που λένε στην Αμερική της νονάς μας. Μέχρι και το δεύτερο έτος του Πανεπιστημίου, στη ντουλάπα μου υπήρχε εμπάργκο σε οτιδήποτε μη μαύρο. Μετά το βέτο από τις φίλες μου (που επέμεναν στα ελληνάδικα, ενώ εγώ τις έσερνα στα ροκάδικα της Ναυαρίνου), υπήρξε μια μικρή χρωματική αλλαγή, η σχέση μου όμως με τα ροζουλιά παρέμενε τυπική. Μάλλον ψυχρή.









Εγγραφή στο Newsletter