Μπορεί ο θυμός, η οργή και η επιθυμία για εκδίκηση να μετατραπούν σε καλλιτεχνική δημιουργία και, τελικά, σε μια πράξη προσωπικής λύτρωσης; Για την 30χρονη conceptual καλλιτέχνιδα Άριετ Ρίτσαρντσον, η απάντηση είναι θετική.
Μετά από χρόνια επώδυνων σχέσεων, η Ρίτσαρντσον αποφάσισε να πάρει τον απόλυτο έλεγχο του σώματός της με έναν ομολογουμένως ανατρεπτικό τρόπο: χτύπησε ένα μόνιμο τατουάζ με τα ονόματα των μητέρων των 14 πρώην εραστών της.
Η ιδέα πίσω από το «Temporary»
Η έμπνευση για το έργο, το οποίο ονομάστηκε «Temporary» («Προσωρινό»), γεννήθηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Εκεί, η καλλιτέχνιδα άρχισε να στοχάζεται γύρω από το ψυχολογικό σύμπλεγμα «Μαντόνα-Πόρνη», τον κοινωνικό διαχωρισμό, δηλαδή, μεταξύ των γυναικών που θεωρούνται «αναλώσιμες» και εκείνων που αντιμετωπίζονται με σεβασμό και τιμή.
Θέλοντας να γεφυρώσει αυτά τα δύο άκρα, χρησιμοποίησε το δικό της σώμα για να εκπροσωπήσει την πρώτη ομάδα, ενώ για τη δεύτερη επέλεξε το απόλυτο σύμβολο σεβασμού: τη μητέρα.
«Ήμουν πολύ προσεκτική να μην χρησιμοποιήσω ονόματα ανδρών», εξηγεί η ίδια. «Οι άνθρωποι που είναι, αναμφισβήτητα, πιο σημαντικοί για μένα από τους άντρες, είναι οι γυναίκες που τους μεγάλωσαν.»
Από τα social media… στον ιδιωτικό ντετέκτιβ
Η συγκέντρωση των ονομάτων δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Για τους 12 πρώην συντρόφους της, η Ρίτσαρντσον βασίστηκε στη μνήμη της, στα ημερολόγιά της ή σε δημόσιες πληροφορίες από το Facebook. Για να βρει όμως τα ονόματα των μητέρων δύο ανδρών με τους οποίους είχε εντελώς φευγαλέες σχέσεις, χρειάστηκε να προσλάβει μέχρι και ιδιωτικό ντετέκτιβ, ο οποίος χρησιμοποίησε αποκλειστικά νόμιμες μεθόδους ανοιχτής πρόσβασης.
Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν ζήτησε την άδεια κανενός, καθώς θεωρεί το έργο μια καθαρά προσωπική πράξη και όχι μια συνεργασία. Όταν μάλιστα δέχτηκε επικρίσεις για το αν η έρευνα αυτή ήταν ανήθικη, η απάντησή της ήταν αφοπλιστική: «Δεν είναι πιο ανήθικο από το να κάνεις σεξ μαζί μου και μετά να μην μου ξαναμιλήσεις».
Ένα «σκληρό όριο» για το μέλλον
Το τατουάζ δεν αποτελεί απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά έναν μηχανισμό αυτοελέγχου και ένα φίλτρο για το μέλλον της. Η Ρίτσαρντσον, που δηλώνει ότι αντιμετώπιζε εθισμό στον έρωτα και το σεξ, έχει θεσπίσει πλέον έναν απαράβατο κανόνα: κάθε νέος υποψήφιος σύντροφος θα ενημερώνεται εκ των προτέρων για το έργο. Αν καταλήξουν να περάσουν τη νύχτα μαζί, το επόμενο πρωί εκείνη θα επισκέπτεται το στούντιο τατουάζ για να προσθέσει το όνομα της μητέρας του.
«Σημαίνει ότι βλέπουν την πραγματική μου πλευρά πολύ γρήγορα – δεν μπορούν να κάνουν σεξ μαζί μου αν δεν με γνωρίσουν», αναφέρει. Αν κάποιος τρομάξει ή έχει πρόβλημα με αυτό, τότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει θέση στη ζωή της.
Οι αντιδράσεις του κοινού
Το έργο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στο διαδίκτυο, διχάζοντας το κοινό. Πολλοί την κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό, για ανάγκη αυτοπροβολής ή για μόνιμο σημάδεμα του σώματός της με βάση τους άνδρες με τους οποίους κοιμήθηκε. Η ίδια, ωστόσο, απορρίπτει αυτές τις αιτιάσεις:
«Νιώθω ότι παίρνω πίσω τον έλεγχο και τη δύναμη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο φεμινιστικό από μια γυναίκα που παίρνει μια απόφαση για το σώμα της.»
Όσο για τον αριθμό «14», η καλλιτέχνιδα βρίσκει μια ιδιαίτερη ισορροπία στα σχόλια των χρηστών: «Αν 20.000 άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαι πόρνη και 20.000 πιστεύουν ότι είμαι παρθένα, αυτό σημαίνει ότι βρίσκομαι κάπου στη μέση, δηλαδή είμαι άνθρωπος».
Σήμερα, μήνες μετά την ολοκλήρωση του τατουάζ, ο αρχικός θυμός έχει δώσει τη θέση του στη συγχώρεση και το χιούμορ. Η Ρίτσαρντσον δηλώνει περήφανη που έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής της, έστω κι αν χρειάστηκε να κουβαλάει για πάντα πάνω της τις γυναίκες που μεγάλωσαν τους άνδρες που την πλήγωσαν.
πηγή: indepedent