Κυριακή μεσημέρι, η παρέα μαζεύεται στην αγαπημένη ταβέρνα. Πριν καν προλάβω να ανοίξω τον κατάλογο, ο γιο μου έχει ήδη βγάλει το «διάγγελμα»: «Θα φάω καλαμάκι, πατάτες τηγανητές και ΠΟΛΛΗ κέτσαπ!».
Σας θυμίζει κάτι; Είναι το κλασικό «ασφαλές» γεύμα. Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχει πάντα εκείνη η μικρή φωνή μέσα μας που λέει ότι το παιδί θα έπρεπε να δοκιμάζει νέες γεύσεις αντί να τρώει κάθε φορά το ίδιο βαρετό πιάτο.
Ποιος φταίει τελικά;
Η ενοχή μου μοιράζεται όταν κοιτάζω τους καταλόγους. Σαν να μην φτάνουν όλα τα άλλα, ο κλάδος της εστίασης φαίνεται να έχει «κολλήσει». Είτε είμαστε σε ψαροταβέρνα, είτε σε ιταλικό, είτε στην κλασική ταβέρνα του χωριού, το παιδικό μενού είναι ένα «αντίγραφο»… κοτομπουκιές, μακαρόνια με κιμά, πατάτες.
Όπως γράφει η συγγραφέας γαστρονομίας Mallika Basu, το παιδικό μενού είναι συχνά ένα «δόλωμα» για να μείνουν τα παιδιά ευχαριστημένα και ήσυχα, όσο εμείς προσπαθούμε να καταβροχθίσουμε το δικό μας φαγητό πριν αρχίσει η… εξερεύνηση κάτω από τα τραπέζια.
Αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Πήρα τον γιο μου και βγήκαμε έξω για ένα μήνα με στόχο να βρούμε τι κάνει ένα παιδικό μενού πραγματικά καλό.
Στάση 1η: Η «πειραγμένη» Ιταλική κουζίνα
Διάλεξα ένα εστιατόριο με ευρύ παιδικό κατάλογο, από σαλάτα καπρέζε και χειροποίητα νιόκι, μέχρι πίτσα με διάφορα υλικά.
Η πραγματικότητα είνα ότι ζήτησε πίτσα με πατάτες τηγανητές (ναι, υπάρχει!).
Το μάθημα είναι ότι τα παιδιά σπάνια κάνουν την πιο «δημιουργική» επιλογή μόνα τους. Χρειάζονται μια μικρή καθοδήγηση για να τολμήσουν.
Στάση 2η: Η κλασική οικογενειακή έξοδος
Σε μια παραδοσιακή έξοδο με φίλους, το μενού είχε τα πάντα, από cottage pie μέχρι μπιφτέκια λαχανικών.
Η πραγματικότητα είναι ότι παρά τις προσπάθειές μου να παρουσιάσω το μπιφτέκι παντζαριού ως «μαγικό», η επιλογή ήταν πάλι η γνώριμη, ψάρι με πατάτες.
Το μάθημα είναι ότι ένα μενού είναι τόσο καλό όσο και η διάθεση του παιδιού για περιπέτεια εκείνη τη μέρα.
Στάση 3η: Η ιαπωνική έκπληξη (The Winner!)
Εδώ η εμπειρία άλλαξε. Μόλις καθίσαμε, η σερβιτόρα έφερε μαρκαδόρους, αυτοκόλλητα και ειδικά παιδικά ξυλάκια.
Η επιτυχία είναι το παιδικό «μπέντο» (ένα κουτί με χωρίσματα).
Δούλεψε γιατί το edamame (τα πράσινα φασολάκια) ήταν παιχνίδι! Το να τα βγάζεις από το λοβό είναι διασκεδαστικό. Ο ζωμός σερβιρίστηκε ξεχωριστά και ο γιος μου ενθουσιάστηκε ανακατεύοντας τα υλικά.
Τελικά, η επιτυχία ενός γεύματος έξω δεν είναι μόνο το φαγητό. Είναι η εμπειρία. Ένα καλό παιδικό μενού πρέπει να είναι:
- Διαδραστικό: Να μπορεί το παιδί να «παίξει» με τα υλικά (π.χ. να ανακατέψει τη σάλτσα του).
- Φιλικό: Με χρώματα, σωστά σκεύη και απασχόληση.
- Τολμηρό: Να προσφέρει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα, έστω και ως συνοδευτικό.
Την επόμενη φορά που θα βγείτε, προκαλέστε το μικρό σας να δοκιμάσει έστω και μια μπουκιά από κάτι «παράξενο». Ποιος ξέρει; Ίσως η τηγανητή πατάτα να αποκτήσει επιτέλους ανταγωνισμό!