Το Πάσχα έφτασε. Είναι τότε που η πόλη αρχίζει να μοιάζει με “φυλακή”. Ο θόρυβος, η κίνηση, οι γρήγοροι ρυθμοί… Όλα αυτά τα αφήνουν πίσω, τουλάχιστον όσοι είναι τυχεροί. Και όταν λέω “τυχεροί”, δεν εννοώ αυτούς που έκλεισαν ένα ακριβό ξενοδοχείο ή ένα εξωτικό ταξίδι. Εννοώ αυτούς που έχουν ένα χωριό ή ένα εξοχικό κάπου μακριά από την τρέλα της πόλης.
Αυτό το “κάπου μακριά” είναι ο δικός μας παράδεισος αυτές τις μέρες. Είναι η επιστροφή στις ρίζες μας, εκεί όπου ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, πιο αργά, πιο ανθρώπινα.
Για τα παιδιά, η απόδραση αυτή είναι ζωτικής σημασίας. Στην πόλη, η επαφή τους με το πράσινο είναι συχνά περιορισμένη, ελεγχόμενη, μέσα σε πάρκα με συγκεκριμένους κανόνες. Στο χωριό, ο “κανόνας” είναι η ελευθερία. Είναι η τύχη να ξυπνούν από το κελάηδισμα των πουλιών και όχι από τα κορναρίσματα. Είναι η ευκαιρία να τρέξουν ξυπόλητα στο γρασίδι, να σκαρφαλώσουν σε δέντρα, να λερωθούν με χώμα, να ανακαλύψουν έντομα και λουλούδια που δεν έχουν ξαναδεί.
Αυτές οι λίγες ημέρες στη φύση κάνουν θαύματα. Τα παιδιά ηρεμούν. Η φαντασία τους οργιάζει. Το σώμα τους δυναμώνει. Μαθαίνουν να σέβονται το περιβάλλον, όχι επειδή τους το είπαμε, αλλά επειδή το βιώνουν, το αγγίζουν, το μυρίζουν.
Αλλά το χωριό το Πάσχα δεν είναι μόνο η φύση. Είναι οι άνθρωποι. Είναι η γιαγιά που περιμένει στην πόρτα, έτοιμη να αγκαλιάσει τα εγγόνια της. Είναι ο παππούς που θα τα πάει βόλτα στα ζώα ή θα τους πει ιστορίες από τα παλιά.
Η παρουσία του παππού και της γιαγιάς είναι ανεκτίμητη. Προσφέρουν μια ζεστασιά, μια ασφάλεια και μια αγάπη άνευ όρων που τα παιδιά ρουφάνε σαν σφουγγάρια. Μαζί τους, οι παραδόσεις ζωντανεύουν. Το βάψιμο των κόκκινων αυγών, το πλάσιμο των τσουρεκιών, η προετοιμασία για την Ανάσταση… Όλα αυτά αποκτούν άλλη σημασία όταν γίνονται όλοι μαζί, γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Το Πάσχα στο χωριό είναι η υπενθύμιση ότι οι πιο όμορφες αναμνήσεις δεν αγοράζονται. Και γι’ αυτό, όσοι έχουν αυτή την τύχη, ας την εκτιμήσουν διπλά.