Η είδηση του θανάτου μιας εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη, μετά από ένα διαρκές και ανελέητο bullying από μαθητές, δεν είναι απλώς «μια δυσάρεστη είδηση». Είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου για έναν ολόκληρο κλάδο που αργοπεθαίνει κάτω από το βάρος μιας κοινωνίας που έχασε την πυξίδα της. Και όσο κι αν προσπαθούμε να το ωραιοποιήσουμε με όρους όπως «παρεκκλίνουσα συμπεριφορά» ή «εφηβική επανάσταση», η αλήθεια είναι μία και είναι αιματηρή. Οι εκπαιδευτικοί σήμερα είναι οι πιο εύκολοι στόχοι σε ένα πεδίο μάχης χωρίς κανόνες.
Ζούμε στην εποχή του απόλυτου political correct, όπου η λέξη «πειθαρχία» θεωρείται αναχρονισμός και η λέξη «όριο» μοιάζει με έγκλημα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουμε δημιουργήσει μια γενιά «άθικτων» παιδιών, οχυρωμένων πίσω από την υπερπροστασία γονέων που βλέπουν στο πρόσωπο του δασκάλου όχι έναν λειτουργό, αλλά έναν ενοχλητικό εχθρό που τολμά να χαλάσει το αφήγημα του «τέλειου παιδιού» τους. Αν τολμήσεις να επιβάλεις μια ποινή, είσαι «αυταρχικός». Αν ζητήσεις σεβασμό, είσαι «παρωχημένος». Αν προσπαθήσεις να διδάξεις ήθος, κινδυνεύεις με μήνυση.
Και μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, ο εκπαιδευτικός στέκεται ανυπεράσπιστος. Από ποιον να περιμένει στήριξη; Από τη Διεύθυνση του σχολείου που συχνά νίπτει τας χείρας της για να μην «κακοκαρδίσει» τους γονείς ή για να μη «χαλάσει το όνομα» του ιδρύματος; Από το Υπουργείο που τους αντιμετωπίζει ως αριθμούς σε Excel και τους φορτώνει με γραφειοκρατία, αγνοώντας την ψυχολογική τρομοκρατία που υφίστανται καθημερινά στις αίθουσες; Ή μήπως από την κοινωνία, που τους έχει μετατρέψει σε σάκο του μποξ για κάθε αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος;
Το bullying κατά των καθηγητών είναι το τελευταίο μεγάλο ταμπού της εκπαίδευσης. Είναι η βία που αποσιωπάται γιατί «δεν συνάδει» με την εικόνα του ισχυρού ενήλικα. Όμως, πίσω από την έδρα δεν στέκεται ένας άτρωτος υπερήρωας. Στέκεται ένας άνθρωπος που καταρρακώνεται όταν βλέπει τον χλευασμό στα μάτια ενός δεκαπεντάχρονου, που νιώθει την απειλή να πλανάται στον αέρα και που ξέρει ότι αν αντιδράσει, το σύστημα θα τον κατασπαράξει πιο γρήγορα από τους μαθητές του.
Η τραγωδία στη Θεσσαλονίκη είναι το τελευταίο καμπανάκι. Αν δεν θωρακίσουμε τον δάσκαλο, αν δεν του δώσουμε πίσω το κύρος και τα εργαλεία να επιβληθεί, τότε δεν μιλάμε για σχολείο, αλλά για μια αρένα όπου ο πολιτισμός κατασπαράσσεται από τη βαρβαρότητα, ντυμένη με τον μανδύα της «προοδευτικότητας».