Κάθε φθινόπωρο, μια νέα φουρνιά παιδιών μπαίνει στην τάξη γνωρίζοντας την απάντηση σε μια ερώτηση, αλλά χωρίς να λέει τίποτα. Το χέρι παραμένει κατεβασμένο. Για πολλούς γονείς, αυτό εκλαμβάνεται ως ντροπαλότητα, ένα σταθερό χαρακτηριστικό που το παιδί τους κληρονόμησε από τη γέννησή του. Η Σίλα Φόρτσον, δασκάλα, ειδική στην ανάπτυξη των παιδιών και εκτελεστική διευθύντρια του The FAME Center, υποστηρίζει ότι τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για θέμα χαρακτήρα. Τα παιδιά απλώς δεν έχουν βιώσει αρκετές στιγμές χωρίς πίεση, όπου τα παρακολουθούν και τα ακούν, οπότε το σώμα τους δεν έχει μάθει ακόμα ότι το να βγαίνουν στο προσκήνιο είναι ασφαλές. Η αυτοπεποίθηση δεν είναι χαρακτηριστικό της προσωπικότητας, αλλά θέμα επαναλήψεων. Όσο περισσότερες ευκαιρίες έχει ένα παιδί να γίνεται αντιληπτό στο σπίτι, τόσο λιγότερο παράξενο του φαίνεται να εκτίθεται οπουδήποτε αλλού.
Η βασική τεχνική που προτείνει η Φόρτσον είναι το τελετουργικό της οικογενειακής παρουσίασης. Η διαδικασία απαιτεί ένα παιδί, μια μικρή «σκηνή» —ακόμη και το να στέκεται μπροστά στον καναπέ αρκεί— και δύο έως πέντε λεπτά για να μοιραστεί κάτι, όπως ένα βιβλίο, ένα αστείο ή τη μέρα του σαν ιστορία. Η υπόλοιπη οικογένεια κάθεται, ακούει και χειροκροτεί στο τέλος. Το περιεχόμενο δεν έχει σχεδόν καμία σημασία, καθώς ο στόχος είναι απλώς το παιδί να σηκωθεί όρθιο, να το δουν και να ολοκληρώσει. Για τα νήπια, η διαδικασία μπορεί να πάρει τη μορφή ενός παιχνιδιάρικου «δείξε και πες» με ένα αγαπημένο παιχνίδι, όπου η επιτυχία μετριέται από το ίδιο το γεγονός ότι το προσπάθησαν. Στα μεγαλύτερα παιδιά, οι γονείς μπορούν να ζητήσουν μια ξεναγούμενη ανάγνωση ενός βιβλίου ή τους κανόνες ενός παιχνιδιού, προσφέροντας ήπια ανατροφοδότηση χωρίς όμως να πιέζουν για την τελειότητα, η οποία δημιουργεί απογοήτευση.
Παράλληλα, η ανάγνωση δυνατά αποτελεί ένα από τα πιο υποτιμημένα εργαλεία ανάπτυξης αυτοπεποίθησης. Επιτρέπει στο παιδί να χρησιμοποιήσει τη φωνή, την ένταση και την έκφρασή του μπροστά σε κοινό χωρίς την πίεση να βρει δικά του λόγια, λειτουργώντας ως εκπαίδευση αυτοπεποίθησης μέσω του αλφαβητισμού. Αν δεν υπάρχει μεγάλο ακροατήριο, ένας γονιός, ένας παππούς μέσω FaceTime ή ακόμα και μια σειρά από λούτρινα ζωάκια αρκούν για να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι «τώρα είναι η σειρά σου». Για τα παιδιά που αρνούνται, η λέξη «παρουσίαση» πρέπει να αποφεύγεται, καθώς προκαλεί άγχος. Αντί για ανακοινώσεις, η προσέγγιση γίνετε διακριτικά, ζητώντας από το παιδί να περιγράψει τη μέρα του σαν δημοσιογράφος ή να εξηγήσει ένα παιχνίδι, αφήνοντάς το να διαλέξει το θέμα.
Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην αντίδραση των γονιών μετά την ολοκλήρωση. Το χειροκρότημα είναι αδιαπραγμάτευτο, καθώς επιβραβεύει την τόλμη και όχι την τελειότητα. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο οι γονείς ακυρώνουν την προσπάθεια είναι η άμεση κριτική με φράσεις όπως «την επόμενη φορά δοκίμασε αυτό». Οποιαδήποτε συμβουλή πρέπει να μένει για αργότερα, ενώ η στιγμή της ολοκλήρωσης ανήκει αποκλειστικά στον πανηγυρισμό της προσπάθειας. Δίνοντας στο παιδί τον πλήρη έλεγχο πάνω στο τι θα μοιραστεί και πόσο θα διαρκέσει, η διαδικασία παραμένει προαιρετική και ασφαλής.
Μια εξαιρετική τεχνική για να ξεκινήσει κανείς άμεσα είναι η «επανάληψη με χαρακτήρα». Το παιδί επινοεί έναν αστείο φανταστικό χαρακτήρα και διηγείται τη μέρα του σαν να συνέβη σε αυτόν, στεκόμενο όρθιο. Η φανταστική αυτή απόσταση του επιτρέπει να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς το άγχος των λεπτομερειών. Μόλις δέκα λεπτά εξάσκησης με τη φωνή, τη φαντασία και το σώμα μπροστά σε ένα υποστηρικτικό κοινό είναι αρκετά για να χτιστεί η αυτοπεποίθηση που σύντομα θα φανεί και στην σχολική τάξη, με ένα χέρι που σηκώνεται πιο συχνά και μια φωνή που ακούγεται σταθερά.
πηγή: mother.ly