Το περπάτημα στην πόλη μοιάζει συχνά μια αυτόματη διαδικασία. Ωστόσο, μια νέα έρευνα του ψυχολόγου και ερευνητή Simon Ladouce δείχνει ότι ο εγκέφαλος και το σώμα μας προσαρμόζονται διαρκώς στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος, ακόμη και όταν απλώς διασχίζουμε έναν δρόμο ή ένα πάρκο.
Στη μελέτη, 20 νεαροί ενήλικες περπάτησαν σε μια αστική διαδρομή που περιλάμβανε ομαλά πεζοδρόμια, λιθόστρωτα και χωμάτινα μονοπάτια. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ειδικά γυαλιά καταγραφής βλέμματος, αισθητήρες κίνησης και GPS για να παρακολουθήσουν πού κοιτούσαν οι συμμετέχοντες και πώς κινούνταν.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο πιο ανώμαλο ήταν το έδαφος, τόσο περισσότερο οι συμμετέχοντες κοιτούσαν προς τα κάτω και σε μικρότερη απόσταση μπροστά τους. Παράλληλα, περπατούσαν πιο αργά, με μικρότερα βήματα και μεγαλύτερη προσοχή στις κινήσεις τους. Αντίθετα, στα επίπεδα πεζοδρόμια το βλέμμα ήταν στραμμένο πιο μακριά και το βάδισμα πιο γρήγορο και σταθερό.
Από ψυχολογική σκοπιά, τα ευρήματα αναδεικνύουν τη στενή σύνδεση ανάμεσα στην αντίληψη και την κίνηση. Ο εγκέφαλος δεν παρατηρεί παθητικά το περιβάλλον συλλέγει συνεχώς πληροφορίες για να προβλέπει τα επόμενα βήματα και να διατηρεί την ισορροπία μας. Η έρευνα υπογραμμίζει ότι ακόμη και μια καθημερινή βόλτα αποτελεί μια πολύπλοκη διαδικασία συνεργασίας ανάμεσα στην προσοχή, την όραση και τον κινητικό έλεγχο.