Μια πρόσφατη σειρά επιστημονικών μελετών που δημοσιεύτηκαν στο έγκριτο περιοδικό New Scientist έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, υποστηρίζοντας ότι η ανατροφή των παιδιών «μπορεί να βελτιώσει μόνιμα την υγεία του εγκεφάλου της μαμάς και του μπαμπά».
Σε μία από αυτές τις έρευνες, οι μητέρες με περισσότερα παιδιά εμφάνισαν νευρολογικά χαρακτηριστικά που συνδέονται άμεσα με νεότερους ηλικιακά εγκεφάλους. Παράλληλα, μια άλλη μακροχρόνια μελέτη σε ένα δείγμα σχεδόν 38.000 ατόμων κατέληξε στο εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι, σε γενικές γραμμές, οι μητέρες και οι πατέρες διαθέτουν εγκεφάλους που φαίνονται βιολογικά πιο νεαροί από την πραγματική τους ηλικία.
Η Γνωστική Ψευδαίσθηση της Εξάντλησης
Αυτό το εύρημα μοιάζει, αν μη τι άλλο, εντελώς απροσδόκητο. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε γονιό, η υποκειμενική αίσθηση είναι ότι η ανατροφή των παιδιών μάς μετατρέπει σταδιακά σε ένα άδειο γνωστικό κέλυφος. Προσωπικά, νιώθω ότι οι στίχοι από ένα παιδικό τραγουδάκι —από εκείνο το σπάνιο DVD που ο μεγάλος μου γιος έβλεπε στο βίντεο το μακρινό 2005— έχουν αντικαταστήσει μόνιμα στη μνήμη μου το πού άφησα τα κλειδιά μου, τις εμπεριστατωμένες πολιτικές μου απόψεις και την ικανότητα να σχηματίζω συνεκτικές, ενήλικες προτάσεις. Μετά από χρόνια γονεϊκότητας, αισθάνεσαι ικανός για τρία μόνο πράγματα: να ανησυχείς για το μέλλον, να βάζεις πλυντήρια και να ετοιμάζεις ασταμάτητα σνακ.
Κι όμως, αν αποστασιοποιηθεί κανείς από την καθημερινή κόπωση, η επιστημονική αυτή θεωρία βγάζει απόλυτο νόημα. Τι θα μπορούσε, αλήθεια, να προστατεύσει και να ενισχύσει περισσότερο το λεγόμενο «γνωστικό απόθεμα» —την ανθεκτικότητα και την πλαστικότητα του εγκεφάλου μας— από τη διαρκή γονεϊκή φροντίδα;
Μια Διαρκής Άσκηση Προσαρμοστικότητας
Από την πρώτη κιόλας ημέρα, ο γονιός έρχεται αντιμέτωπος με ένα αδιάκοπο, εικοσαετές κύμα επείγουσας, νέας πληροφορίας που πρέπει να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει ακαριαία. Πρέπει να μάθεις τα πάντα: από τις σύγχρονες στρατηγικές απογαλακτισμού μέχρι την τελευταία κυκλοφορία της Charli XCX, και από εκεί, να κάτσεις να διαβάσεις εξειδικευμένες μελέτες αστικής γεωγραφίας για τις σχολικές εξετάσεις του παιδιού.
Η συναισθηματική καμπύλη μάθησης είναι εξίσου απότομη και απαιτητική. Οι καθημερινές διαπραγματεύσεις με ένα νήπιο θυμίζουν διπλωματικό θρίλερ (ξέρεις ότι έχεις δίκιο, αλλά ξέρεις επίσης ότι αν πιέσεις καταστάσεις, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για την ψυχική σου ηρεμία). Ακολουθούν οι αιώνιες διαπραγματεύσεις για τον χρόνο μπροστά στην οθόνη και η υποχρέωση να παράσχεις ώριμες, σοφές συμβουλές για ερωτικές απογοητεύσεις που εσύ ο ίδιος δεν έχεις βιώσει ποτέ και μετά βίας κατανοείς (ποιος έκανε unfollow ποιον στο Snapchat και γιατί αυτό θεωρείται κοινωνικός αποκλεισμός;).
Επιπλέον, η γονεϊκότητα σε αναγκάζει να αλληλεπιδράς συνεχώς με ένα μωσαϊκό ανθρώπων που υπό άλλες συνθήκες δεν θα συναντούσες ποτέ στη ζωή σου: από τον διανομέα που έτυχε να γνωρίζει το παιδί σου, μέχρι τους υπόλοιπους γονείς στο ταεκβοντό, σε τουρνουά speedcubing (επίλυσης κύβου του Ρούμπικ) ή τον εικοσάχρονο γκοθ υπάλληλο που σου πουλάει μεταχειρισμένα ερπετά για το νέο χόμπι του εφήβου σου.
Ο Ανθρώπινος Υπολογιστής που δεν Σβήνει Ποτέ
Πρόκειται για μια ζωντανή σειρά απρόβλεπτων καταστάσεων που διαρκεί πάνω από δύο δεκαετίες. Απαιτεί διαβολική προσαρμοστικότητα, διαπροσωπικές δεξιότητες παγκόσμιας κλάσης και έναν μνημειώδη, εμπνευσμένο αυτοσχεδιασμό.
Καλείσαι να φτιάξεις μια ευφάνταστη στολή για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου μέσα σε δέκα λεπτά, χρησιμοποιώντας μόνο τέσσερις άδειες μπαταρίες, χαρτόνι και τα ίδια σου τα δάκρυα. Καλείσαι να εντοπίσεις έναν έφηβο στην πόλη του οποίου το κινητό έχει κλείσει από μπαταρία, με μοναδικό στοιχείο ένα τελευταίο, αινιγματικό μήνυμα: «είμαι κοντά σε ένα μαγαζί, βιάσου». Και την ίδια στιγμή, πρέπει να διαχειριστείς το γεγονός ότι το παιδί σου ξαφνικά μισεί τα μακαρόνια που λάτρευε επί πέντε χρόνια, έχει σφηνώσει ένα κομμάτι Lego στη μύτη του, δηλώνει ότι αλλάζει το όνομά του και, τελικά, μετακομίζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη.
Όταν αναλύει κανείς τη γονεϊκή καθημερινότητα υπό αυτό το πρίσμα, συνειδητοποιεί ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι φτιαγμένος για να αντέχει τα πάντα και να εξελίσσεται μέσα από το χάος. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, που η επιστήμη αδυνατεί να απαντήσει, παραμένει ένα: Ακόμα κι αν ο εγκέφαλός μας μπορεί να παραμείνει νέος για πάντα… αντέχουμε όντως αυτή την αιώνια νεότητα; Είμαστε τόσο, μα τόσο κουρασμένοι.
πηγή: Guardian