Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, ανοίγεις τα social media και νιώθεις μια στιγμιαία αμφισβήτηση των γονεϊκών σου ικανοτήτων. Δίπλα στα δικά σου βιαστικά τοστ με τυρί και γαλοπούλα, κομμένα διαγώνια αν είσαι στις καλές σου εμφανίζονται στο feed βίντεο με lunchboxes που μοιάζουν με εκθέματα στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Μαμάδες με αγγελική υπομονή, υπό τους ήχους χαλαρωτικής τζαζ, ετοιμάζουν από τις 6 το πρωί γεύματα για το δημοτικό:
- Βραστά αυγά σκαλισμένα σε μορφή Pikachu.
- Pancake βρώμης με σπιτικό πουρέ αβοκάντο και blueberries τοποθετημένα με τσιμπιδάκι φρυδιών.
- Σάντουιτς από προζύμι, κομμένα με κουπάτ σε σχήμα μπαλαρίνας, συνοδευόμενα από ένα χειρόγραφο σημείωμα που λέει: «Πέτα ψηλά, μικρέ μου αετέ, η αγάπη μου σε προστατεύει».
Κάπου εκεί, κρατώντας το αλουμινόχαρτο με το ελαφρώς τσαλακωμένο ψωμί του σάντουιτς, αναρωτιέσαι: «Πότε έγινε το σχολικό κολατσιό ολυμπιακό άθλημα;»
Τις αγαπώ αυτές τις μαμάδες (και τους μπαμπάδες) των social media. Η αφοσίωση, η δημιουργικότητα και η ενέργειά τους είναι αξιοθαύμαστες.
Στην πραγματική ζωή ωστόσο, το πρωινό ξύπνημα είναι ένας αγώνας δρόμου ανάμεσα στο «πού είναι η μία μου κάλτσα» και το «φάε γρήγορα θα αργήσουμε». Αν καταφέρεις να βάλεις στην τσάντα ένα φρούτο (ακέραιο, όχι κομμένο σε σχήμα κύκνου) και ένα τοστ που δεν έχει καεί, είσαι ήδη ήρωας.
Το πιο αστείο από όλα; Ρωτήστε οποιοδήποτε παιδί. Το 90% των μαθητών, αν τους δώσεις το lunchbox-έργο τέχνης, θα ανταλλάξουν το σκαλιστό αγγούρι με το απλό κριτσίνι του διπλανού τους στο διάλειμμα πριν καν χτυπήσει το κουδούνι.
Αν λοιπόν κάποια μέρα έχετε τον χρόνο και την όρεξη να φτιάξετε ένα σάντουιτς-αρκουδάκι, κάντε το! Αν όχι, το κλασικό, τίμιο τοστάκι με μια μπανάνα είναι εξίσου τέλειο.