Κάποτε, η λέξη «sleepover» μου θύμιζε αθώες μαξιλαρομαχίες και κοριτσίστικα μυστικά. Τώρα που οι γιοι μου είναι 8 και 5,5 ετών, η λέξη αυτή ηχεί στα αυτιά μου σαν το σύνθημα για την έναρξη μιας επιχείρησης των Ειδικών Δυνάμεων.
Αν το παιδί σάς κοίταξε στα μάτια και σας είπε τη φράση: «Μαμά, μπορώ να κοιμηθώ στον Γιωργάκη;», συγχαρητήρια. Μόλις ανοίξατε μια πόρτα που δεν κλείνει ποτέ. Και το ερώτημα είναι το εξής: Πού οδηγεί αυτή η πόρτα; Στην ελευθερία ή στο ψυχιατρείο;
Η πρώτη φορά
Θυμάμαι την πρώτη φορά που ο μεγάλος (8) πήγε σε φίλο του. Είχε τόση μεγάλη χαρά που όσο και αν υπέφερα που θα κοιμόταν μακριά μου, ταυτόχρονα ένιωθα σαν να του κάνω το μεγαλύτερο δώρο! Πολλές ώρες και όμορφες στιγμές με τον φίλο του!
Τον άφησα στην πόρτα, γύρισα στο σπίτι και… σιωπή. Για 10 λεπτά ένιωθα περίεργα… παράξενα… Μετά άρχισα να κοιτάζω το κινητό κάθε 30 δευτερόλεπτα. «Θα φάει;» «Θα πλυθεί;» «Θα τους τα κάνει λαμπόγυαλο;» Τελικά, το παιδί πέρασε τέλεια και εγώ κατάφερα να δω μια ολόκληρη ταινία χωρίς να με διακόψει κανείς!
Όταν γίνεσαι εσύ το «ξενοδοχείο»
Μετά έρχεται η στιγμή της ανταπόδοσης. Γιατί ο νόμος του sleepover είναι αμείλικτος: Όποιος φιλοξενείται, θα φιλοξενήσει. Όταν έρχεται το φιλαράκι στο σπίτι, το σκηνικό αλλάζει. Ο 5,5 ετών γιος μου αποφασίζει ότι είναι η ιδανική στιγμή να δείξει στον καλεσμένο του όλη τη συλλογή με τις ποδοσφαιρικές κάρτες του και τα Lego του (ναι, αυτά που πονάνε όταν τα πατάς στις 3 το πρωί)!
Τι έμαθα φιλοξενώντας 8χρονα και 5χρονα:
Ο ύπνος είναι προαιρετικός: Στις 12:00 το βράδυ, ενώ εσύ έχεις καταρρεύσει στον καναπέ, ακούς από το δωμάτιο γέλια που θυμίζουν κακιά μάγισσα σε ταινία της Disney.
Το μενού είναι πάντα το ίδιο: Πίτσα ή σουβλάκια. Μην προσπαθήσετε να τους δώσετε οτιδήποτε άλλο. Θα σας κοιτάξουν σαν να τους σερβίρατε ραδιενεργά απόβλητα.
Η θεωρία της σχετικότητας: Ο χρόνος που χρειάζεται για να λερωθεί ένα σπίτι από δύο επιπλέον παιδιά είναι 0,002 δευτερόλεπτα.
Πού οδηγεί τελικά αυτή η πόρτα;
Αυτή η πόρτα οδηγεί στην ανεξαρτησία. Στο να βλέπεις τα παιδιά σου να μαθαίνουν να προσαρμόζονται στους κανόνες ενός άλλου σπιτιού (εκεί που ξαφνικά τρώει τον αρακά που στο σπίτι σιχαίνεται). Στο να χτίζει φιλίες που «δένονται» πάνω από ένα κρυφό σακουλάκι γαριδάκια κάτω από τα σκεπάσματα.
Και για εμάς; Οδηγεί σε εκείνες τις λίγες ώρες που μπορούμε να είμαστε απλώς ο εαυτός μας, χωρίς το «μαμά, πεινάω», «μαμά, με χτύπησε».
Το συμπέρασμα; Ναι, το επόμενο πρωί θα βρείτε ψίχουλα στα πιο απίθανα σημεία και το σπίτι θα μυρίζει «αντρίλα» και ιδρωμένη κάλτσα. Αλλά το χαμόγελο που έχουν όταν ξυπνάνε και λένε «ήταν η καλύτερη νύχτα της ζωής μου», αξίζει κάθε χαμένη ώρα ύπνου μας.