Αν κάνεις μια βόλτα στο προφίλ της Άννας Χαλικιά στο Instagram (@anna_chalikia), το πρώτο πράγμα που θα νιώσεις είναι μια βαθιά ανάσα ηρεμίας. Γήινα χρώματα, κεραμικές κούπες που αχνίζουν, φρεσκοψημένο ψωμί και μια αισθητική που μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες κάποιου ακριβού περιοδικού decor.
Όμως, πίσω από κάθε υπέροχο video και κάθε φωτεινή φωτογραφία, υπάρχει μια μαμά που ξέρει καλά τι σημαίνει να «τρέχεις και να μη φτάνεις». Και το κυριότερο; Δεν φοβάται να το πει.
Η Άννα δεν είναι απλώς μια content creator. Είναι μια γυναίκα που εργάζεται σκληρά από το σπίτι, δοκιμάζοντας συνταγές, στήνοντας φώτα και μοντάροντας υλικό, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει την 3,5 ετών κόρη της. Η ίδια ξεκαθαρίζει κάτι που όλες έχουμε ανάγκη να ακούσουμε, πως η πραγματικότητα δεν έχει φίλτρα. Το “Zen” που βλέπουμε στις οθόνες μας είναι αποτέλεσμα πειθαρχίας και επαγγελματισμού, όχι μια μόνιμη κατάσταση της καθημερινότητάς της.
«Η γονεϊκότητα είναι γεμάτη απρόβλεπτες στιγμές και χάος», εξομολογείται, καταρρίπτοντας τον μύθο της αψεγάδιαστης influencer. Για εκείνη, το περιεχόμενο που μοιράζεται είναι η δουλειά της – μια δημιουργική εργασία που έχει σκοπό να εμπνεύσει, όχι να κάνει άλλες μητέρες να νιώσουν ανεπαρκείς.
Μπορεί ένα όμορφα στρωμένο τραπέζι ή μια χειροποίητη κεραμική κούπα να αλλάξει τη διάθεσή μας; Η Άννα πιστεύει πως ναι. Παρόλο που παραδέχεται τις δυσκολίες της πράξης, προτείνει μικρές «επαναστάσεις» αισθητικής, όπως ένα λουλούδι σε ένα ποτήρι, ο καφές στο «καλό» σερβίτσιο που φυλάμε για τις γιορτές. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές επιβράδυνσης που λειτουργούν ως αντίδοτο στους εξαντλητικούς ρυθμούς της σύγχρονης μητέρας.
Στο αιώνιο δίλημμα των μαμάδων «Υγιεινό ή Γρήγορο;», η Άννα απαντά με ρεαλισμό. Η δική της «χρυσή τομή» είναι το λιγότερο δυνατό επεξεργασμένο. Μας προτρέπει να διαλέγουμε τις μάχες μας, να προτιμάμε το ψωμί από τον φούρνο αντί για το συσκευασμένο του σούπερ μάρκετ, να φτιάχνουμε ένα γρήγορο τοστ με ταχίνι και μέλι αντί για μια έτοιμη μπάρα γεμάτη συντηρητικά.
Μέσα από τη δουλειά της, ο στόχος της είναι να δείξει ότι το φαγητό της οικογένειας δεν χρειάζεται να είναι ούτε πανάκριβο, ούτε ατελείωτα χρονοβόρο. Χρειάζεται απλώς «αληθινή» τροφή.
Το πιο δυνατό σημείο της Άννας είναι η στάση της απέναντι στις ενοχές. Σε μια εποχή που τα social media μας βομβαρδίζουν με lunchboxes-υπερπαραγωγές, εκείνη στέκεται δίπλα στη μαμά που θα παραγγείλει απέξω μια δύσκολη μέρα ή θα δώσει στο παιδί της ένα τοστ για βραδινό.
«Οι μαμάδες νιώθουν ενοχές γενικώς. Είναι κάτι που δεν σου λένε όταν μένεις έγκυος», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η δική της φιλοσοφία; Αν το παιδί είναι χορτάτο και νιώθει φροντίδα, η αποστολή εξετελέσθη. Είτε αυτό σημαίνει σπιτική granola, είτε ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης από τον δρόμο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
1. Άννα, το προφίλ σου εκπέμπει μια σπάνια ηρεμία και αισθητική καθαρότητα. Πόσο εύκολο είναι να διατηρηθεί αυτό το “Zen” όταν η καθημερινότητα με τα παιδιά τρέχει με ταχύτητα φωτός;
Το “zen” στην καθημερινότητα είναι μια ουτοπία. Προφανώς και η συντριπτική πλειοψηφία του περιεχομένου που βλέπουμε στα social media είναι καλά φιλτραρισμένο, σκηνοθετημένο, επεξεργασμένο, μονταρισμένο υλικό που παρουσιάζει συγκεκριμένη αισθητική, τρόπους ζωής ή ιστορίες που θέλουμε να διηγηθούμε.
Η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με ό,τι βλέπουμε εκεί. Ακόμα κι όταν προβάλλεται μια -ας πούμε- ατημέλητη εικόνα της καθημερινότητας που έχει σκοπό να είναι προσιτή και ο κόσμος να ταυτιστεί με αυτή, στις περισσότερες περιπτώσεις έχει σκηνοθετηθεί ως τέτοια. Και δεν το λέω καθόλου επικριτικά. Σκοπός των (περισσότερων) creators δεν είναι να “κοροϊδέψουν” τον κόσμο αλλά να του προσφέρουν όμορφο, δημιουργικό περιεχόμενο που θα τους διασκεδάσει ή θα τους μάθει πράγματα ή θα τους κάνει να αισθανθούν κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό.
Επομένως το υλικό που μοιράζομαι στις διάφορες πλατφόρμες είναι μέρος της εργασίας μου. Έχει όρια, πειθαρχία, ωράριο και πολλά τεχνικά κομμάτια, ακόμα κι αν η έμπνευση βρίσκεται (όντως) στην καθημερινότητα μου.
Κατά τα άλλα η γονεϊκότητα είναι γεμάτη απρόβλεπτες στιγμές και χάος, θέλει πολλή, μα πολλή υπομονή και ψυχραιμία και αυτό είναι κάτι που δουλεύω και για το οποίο προσπαθώ καθημερινά. Δεν το καταφέρνω πάντα!
2. Πιστεύεις ότι η ομορφιά και το στυλ στα καθημερινά πράγματα, από ένα στρωμένο τραπέζι μέχρι το lunchbox των παιδιών, λειτουργούν ως «αντίδοτο» στο άγχος της ημέρας;
Ναι το πιστεύω. Για παράδειγμα πολύ συχνά σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να τρώμε ένα γεύμα της μέρας ή έστω λίγες φορές την εβδομάδα σε ένα όμορφα στρωμένο τραπέζι, στην τραπεζαρία μας αντί για την κουζίνα. Έστω και αυτός ο μικρός έξτρα “κόπος” και η επιβράδυνση των ρυθμών, μπορεί να μας βγάλει για λίγο έξω από τα καθημερινά άγχη.
Ωστόσο στην πράξη είναι δύσκολο. Κι αν δυσκολεύομαι εγώ που -εδώ και κοντά 2 χρόνια- έχω το προνόμιο να εργάζομαι από το σπίτι και για την ώρα έχω μόνο ένα παιδί, δε μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερη ομορφιά και στυλ σε καθημερινά πράγματα ένας γονέας που τρέχει διαρκώς για να βγει η μέρα. Βέβαια η “ομορφιά” και το “στυλ” είναι υποκειμενικές έννοιες. Μπορεί να αρκεί ένα λουλουδάκι σε ένα ποτηράκι, στο τραπέζι της κουζίνας που τρώει κανείς πρωινό στο πόδι. Ή να πιει τον καφέ του στην όμορφη κεραμική κούπα που συνήθως δε χρησιμοποιεί για να μη σπάσει.
Τώρα σχετικά με το lunchbox, επειδή η κόρη μου είναι 3μιση ετών και για την ώρα δεν έχει χρειαστεί να της δώσω (τρώνε πρωινό και μεσημεριανό στον παιδικό σταθμό), θα ξέρω περισσότερα από του χρόνου. Πάντως -γνώμη μου- ένα φροντισμένο lunchbox που φτιάχτηκε με αγάπη από τους γονείς, σίγουρα έχει διαφορετική εικόνα από ένα lunchbox που φτιάχτηκε για να εκτεθεί στα social media.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
3. Υγιεινό ή Γρήγορο; Υπάρχει χρυσή τομή ή είναι ένας διαρκής συμβιβασμός που όλες οι μαμάδες καλούμαστε να κάνουμε;
Ναι στο -σχετικά- γρήγορο, εύκολο και όσο γίνεται λιγότερο επεξεργασμένο. Τι εννοώ με αυτό. Πλέον σχεδόν όλα τα τρόφιμα υφίστανται κάποιου είδους επεξεργασία για να φτάσουν στα χέρια μας και αυτό δεν είναι κακό. Για παράδειγμα το ταχίνι είναι ένα προϊόν επεξεργασίας αφού φτιάχνεται από σουσάμι, το οποίο επίσης έχει υποστεί επεξεργασία. Ωστόσο μια φέτα ψωμί (ναι και λευκό) από το φούρνο, με ταχίνι, μέλι, κομμένη μπανάνα και λίγη κανέλα φτιάχνεται σε 5 λεπτά και θα είναι πάντα πιο θρεπτικό και χορταστικό από τα περισσότερα έτοιμα σνακ που βρίσκουμε σε πολύχρωμες συσκευασίες στο σούπερ μάρκετ. Αν θέλουμε κρουασάν, καλύτερα να πάρουμε από τον φούρνο αντί για το συσκευασμένο. Μπορεί και αυτό να περιέχει αγνώστου προέλευσης μαργαρίνη αντί για βούτυρο, όμως αν ξεμείνει, την επόμενη μέρα έχει μπαγιατέψει και αυτό αρκεί για να με κάνει να νιώσω ότι είναι πιο αληθινή τροφή.
Έχουν βγει κάποια -όντως- υγιεινά συσκευασμένα σνακ -πχ μπάρες- που συνήθως είναι πανάκριβα. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα μας βγει πιο φθηνά να ψωνίσουμε τα υλικά (που φτάνουν για πολλές δόσεις) και να φτιάξουμε μια σπιτική τους εκδοχή, αρκεί να διαθέσουμε λίγο χρόνο στην παρασκευή τους. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ ακριβώς αυτό, δηλαδή να δείξω τον πιο εύκολο και γρήγορο δυνατό τρόπο να παρασκευάσουμε φαγητό και σνακ για όλη την οικογένεια, με σχετικά προσιτά υλικά.
4. Πώς μοιάζει το δικό σου «στρατηγείο» στην κουζίνα τις Κυριακές; Υπάρχει κάποιο τελετουργικό προετοιμασίας που σε σώζει από το χάος της Δευτέρας;
Εδώ και καιρό προσπαθώ να πείσω το σύζυγό μου να κάνουμε meal prep τις Κυριακές όμως συχνά έχουμε άλλες προτεραιότητες εκείνη τη μέρα όπως ότι ήταν καλός ο καιρός και θέλουμε να πάμε βόλτα με τη μικρή ή έχουμε να κάνουμε άλλες δουλειές στο σπίτι ή όταν πέσει το παιδί για ύπνο, εμείς θέλουμε να αράξουμε. Οπότε μένουμε στα στοιχειώδη. Να υπάρχει κυρίως φαγητό για την επόμενη και να έχουμε φροντίσει να υπάρχουν στο ψυγείο και το ντουλάπι υλικά που μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε ελαφρύ γεύμα ή σνακ, όπως τορτίγιες, τυριά, πλυμένα ντοματίνια, βρασμένα αυγά κλπ.
Κάποιες Κυριακές φτιάχνουμε granola παρέα με την κόρη μου -είναι και ωραία δημιουργική δραστηριότητα- και την τρώει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας για πρωινό.
Μην ξεχνάμε ότι μεγάλο μέρος της εργασίας μου είναι οι δοκιμές και οι παραγωγές συνταγών, οπότε παίζουν διάφορα σπιτικά φαγητά και σνακ στο σπίτι τις καθημερινές. Και βέβαια -όταν είναι πετυχημένα- δεν τα πετάμε, τα τρώμε! Απλώς αν μια εβδομάδα φτιάχνω μόνο γλυκά για τα video, τότε ναι, θα πρέπει να μεριμνήσουμε με κανονικό, “αλμυρό” φαγητό.
5. Ποιο είναι το “emergency snack” που έχεις πάντα στην τσάντα σου για εκείνες τις στιγμές που οι υποχρεώσεις της δουλειάς παρατείνουν τη διαδρομή προς το σπίτι;
Σνακ για το παιδί ή για εμένα; Αν και -μεταξύ μας- ψιλομοιάζουν αυτές οι δύο κατηγορίες. Απλά πράγματα. Μπανάνα, η οποία εύχομαι να μην ξεχαστεί πάνω από λίγη ώρα μέσα στην τσάντα γιατί μετά γίνεται νιανιά και πάει κατευθείαν για κατάψυξη ή banana bread. Κριτσίνια διαφόρων ειδών από φούρνο. Ξέρω ότι δεν είναι τα πιο υγιεινά αλλά διαλέγω τις μάχες μου. Στο ίδιο μοτίβο λατρεύω το δαιμονοποιημένο πλέον κουλούρι Θεσσαλονίκης, που μπορώ να βρω παντού στην πόλη.
Αν είμαι τυχερή και τις προηγούμενες μέρες έχω φτιάξει σπιτικά γλυκά ή αλμυρά σνακ που δεν λερώνουν, θα πάρω μαζί μου κάτι τέτοιο σε ταπεράκι.
Κι από ξηρούς καρπούς ωμά μου αρέσουν μόνο τα καρύδια. Τα αμύγδαλα και τα υπόλοιπα (δυστυχώς) τα προτιμώ ελαφρώς ψημένα και ανάλατα. Κι ας χάνουν θρεπτικά συστατικά.
6. Πολλές μαμάδες νιώθουν ενοχές όταν δεν προλαβαίνουν να ετοιμάσουν κάτι σπιτικό. Εσύ πώς διαχειρίζεσαι αυτές τις «δύσκολες» μέρες χωρίς να χάνεις την αίσθηση φροντίδας προς τα παιδιά;
Οι μαμάδες νιώθουν ενοχές γενικώς. Να κάτι που δεν σου λένε όταν πρωτο-μένεις έγκυος. Ότι θα νιώθεις πολλές ενοχές για τα πάντα, λες και κουβαλάς στους ώμους σου το βάρος όλου του κόσμου. Πώς το διαχειρίζομαι; Θυμίζω στον εαυτό μου ότι προσπαθώ για το καλύτερο. Από τη στιγμή που η κόρη μου δεν θα μείνει νηστική, θα είμαι οκ. Θα πάρουμε κάτι απ έξω και ίσως το συνδυάσουμε με μια γρήγορη σπιτική σαλάτα. Την οποία μπορεί να αγγίξει ή και όχι, αναλόγως τη μέρα και τη διάθεση. Ή μπορεί να θέλει να φάει τοστ και ένα μήλο για βραδινό. Και αυτό είναι οκ, ειδικά εφόσον στο σπίτι μου προτιμάμε το ψωμί του φούρνου αντί για το συσκευασμένο.
7. Ποιο είναι το μικρό μυστικό σου στο food styling που κάνει τα παιδιά να ανυπομονούν να ανοίξουν το ταπεράκι τους;
Όπως προανέφερα δεν έχω φτάσει ακόμα στο θέμα ταπεράκι για το σχολείο, μόνο για τη βόλτα, την εκδρομή και πάει λέγοντας. Η έννοια του food styling για τους γονείς είναι τελείως διαφορετική από ότι είναι για τα παιδιά. Δεν υπάρχει μυστικό κι αν υπάρχει δεν το γνωρίζω. Για παράδειγμα στον παιδικό σταθμό της κόρης μου δεν γίνεται κανενός είδους food styling στο φαγητό και εκείνη τρώει σχεδόν τα πάντα, ακόμα και τις φακές. Στο σπίτι δεν τρώει τις φακές που φτιάχνω εκτός κι αν τις ανακατέψω με βρασμένο ρύζι, σαν φακόρυζο. Αυτό το τρώει με όρεξη.
Τη μια μέρα μπορεί να θέλει φρουτοσαλάτα με κομμένη τη μπανάνα σε φέτες και την επόμενη να μη δεχθεί να φάει μπανάνα εάν δεν είναι ολόκληρη για να βγάλει εκείνη τη φλούδα. Κάθε παιδί έχει τις προτιμήσεις του οι οποίες σαφώς επηρεάζονται από το πως έχει συνηθίσει να του σερβίρουν φαγητό οι γονείς του, όμως κι αυτές αλλάζουν κάθε μέρα, ακόμα και μέσα στην ίδια μέρα.
Κλείνοντας θέλω να πω κάτι για τα lunchboxes που βλέπουμε στα social media. Πριν κάνω παιδί έκρινα με αρνητικό τρόπο τους γονείς που έδειχναν lunchboxes υπερπαραγωγές, με τα φρούτα κομμένα σε διάφορα σχήματα και μεγάλη ποικιλία σπιτικών σνακ. Σκεφτόμουν ότι δεν είναι ρεαλιστικά, κακομαθαίνουν τα παιδιά και γεμίζουν ενοχές τους γονείς που δεν έχουν τη δυνατότητα να αφιερώσουν τόσο χρόνο στο καθημερινό ταπεράκι. Πρώτον και προφανές, ναι, μάλλον δεν είναι ρεαλιστικά γιατί είναι content για τα social media. Και δεύτερον, από όταν έγινα μαμά σταμάτησα να κρίνω τους άλλους γονείς ειδικά σε ό,τι αφορά το πως θα δείξουν την αγάπη και τη φροντίδα στα παιδιά τους. Μπορεί εγώ να μην έμπαινα ποτέ στον κόπο να φτιάξω το pancake σε σχήμα φατσούλας, όμως αν θέλει κάποιος να το κάνει, γιατί όχι;