Τα αγόρια δεν είναι σιωπηλά, απλώς έμαθαν να σωπαίνουν

Γιατί τα αγόρια έμαθαν να σωπαίνουν και πώς να τα βοηθήσετε να μιλήσουν για όσα νιώθουν.

«Είμαι καλά». Δύο λέξεις που οι γονείς εφήβων ακούν ξανά και ξανά, συνήθως από την άλλη άκρη μιας πόρτας που κλείνει. Εύκολα συμπεραίνουμε ότι τα αγόρια απλώς δεν έχουν πολλά να πουν. Αντιθέτως, όταν ένας έφηβος νιώσει ότι κανείς δεν θα τον κρίνει, μιλά για τον πρώτο του έρωτα, για τη μοναξιά του, για τις φωνές στο σπίτι που τον κρατούν ξύπνιο τα βράδια. Τα αγόρια δεν στερούνται συναισθήματα, τους λείπει η άδεια να συνδεθούν με αυτά.

Τα συναισθήματα ως μέρος της καθημερινότητας

Από πολύ νωρίς μαθαίνουν ότι ο «πραγματικός άντρας» αντέχει σιωπηλά. Αν θέλουμε να αλλάξει αυτή η κουβέντα, τα συναισθήματα πρέπει να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητας και όχι μια σπάνια, αμήχανη «σοβαρή συζήτηση». Στο βραδινό τραπέζι, για παράδειγμα, ο καθένας μπορεί να λέει τι τον χαροποίησε και τι τον βάρυνε μέσα στη μέρα, με το δικαίωμα να πει «σήμερα πάσο». Όσο απλό κι αν ακούγεται, έτσι το παιδί καταλαβαίνει ότι οι δύσκολες στιγμές είναι κοινές για όλους, ακόμη και για τους μεγάλους.

Η ευθύνη των αντρών στη ζωή τους

Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν οι άντρες της ζωής τους. Όταν ο πατέρας αφήνει τις «συναισθηματικές κουβέντες» στη μητέρα, το αγόρι ακούει καθαρά ότι αυτά δεν αφορούν τους άντρες. Κι όταν ο πατέρας βιάζεται να δώσει λύση, χάνει την ευκαιρία να ακούσει. Μερικές φορές ένα «Φαίνεται δύσκολο αυτό. Πώς το ζεις;» αξίζει περισσότερο από κάθε συμβουλή.

Να διαβάζουμε όσα δεν λέγονται

Χρειάζεται επίσης να διαβάζουμε όσα δεν λέγονται. Πολλά αγόρια δεν θα πουν ποτέ «φοβάμαι». Θα έχουν όμως πονόκοιλο κάθε πρωί πριν το σχολείο, θα ξεσπούν στα αδέρφια τους ή θα χάνονται για ώρες στην οθόνη. Μια ήρεμη ερώτηση, χωρίς ανάκριση, μπορεί να ανοίξει την πόρτα.

Και ίσως το πιο δυνατό μάθημα δεν περνά με λόγια. Ένας άντρας που δεν ντρέπεται να δακρύσει μπροστά στην οικογένειά του δείχνει στα αγόρια ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία. Είναι μια μορφή θάρρους.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ