Ο Ιούνιος είναι ο μήνας που η ζωή μας θα έπρεπε να περιλαμβάνει μόνο θάλασσα και βόλτες, αλλά τελικά καταλήγει σε μόνιμο ιδρώτα στο μετρό. Κοιτάζοντας δύο υπέροχα moodboards που κυκλοφορούν στο Pinterest, συνειδητοποιώ ότι αυτός ο μήνας με κάνει να αισθάνομαι έναν μικρό ενθουσιασμό για το καλοκαίρι που έχει φτάσει…
Από τη μία πλευρά, με πιάνει μια ξαφνική, ρομαντική ψευδαίσθηση ότι είμαι έτοιμη να ζήσω το απόλυτο cottagecore όνειρο στην ελληνική επαρχία. Σύμφωνα με τη λίστα της εικόνας ο Ιούνιος μας θέλει να μαζεύουμε φράουλες σε πλεκτά καλάθια, να κάνουμε πικνίκ με λευκά κρασιά στο καταπράσινο γκαζόν και να περνάμε ποιοτικό χρόνο με τις κότες μας. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το μόνο strawberry picking που καταφέρνουμε είναι να κυνηγάμε την τελευταία καλή σκαφίτσα φράουλες στη λαϊκή στις δύο το μεσημέρι με τριάντα οκτώ βαθμούς υπό σκιάν.
Κι εκεί που με πιάνει αυτή η γλυκιά, βουκολική νοσταλγία για τη φύση, ο Ιούνιος αλλάζει απότομα πίστα και με μεταμορφώνει σε Ιταλίδα ντίβα, ακριβώς όπως στο moodboard της παρακάτω εικόνας. Ξαφνικά, νιώθω ότι είμαι πλούσια κληρονόμος στο Κάπρι και με πιάνει μια ακατανίκητη μανία να αγοράσω κίτρινα λινά φορέματα, τεράστια ψάθινα καπέλα με γαλάζιες κορδέλες που τυφλώνουν τους συνεπιβάτες στο λεωφορείο και να πίνω homemade λεμονάδες ή παγωμένους καφέδες με τόνους καραμέλας. Η ψάθινη τσάντα θαλάσσης μου μπορεί αυτή τη στιγμή να κρύβει μέσα ένα laptop, αποδείξεις από το σούπερ μάρκετ και ένα τάπερ με γεμιστά, αλλά το συναίσθημα της προσμονής για το ταξίδι είναι εκεί, ολοζώντανο και εθιστικό.
Τελικά, αυτό που μου γεννά ο Ιούνιος είναι μια γλυκιά, μόνιμη τεμπελιά και μια ακραία ανυπομονησία. Το σώμα μου είναι ακόμα καθηλωμένο στο γραφείο, αλλά ο εγκέφαλός μου έχει κάνει ήδη check-in σε ένα beach bar στη Σέριφο, πίνοντας κοκτέιλ κάτω από μια ριγέ ομπρέλα. Νιώθω τύψεις που δουλεύω αντί να κάθομαι σε μια σκιερή βεράντα παίζοντας μπιρίμπα και θέλω απλώς να πετάξω τα sneakers μου για να φορέσω δερμάτινα σανδάλια, τρώγοντας θαλασσινά πάνω στο κύμα.
Το ωραίο με τον Ιούνιο είναι ότι όλα τα σενάρια για το καλοκαίρι είναι ακόμα ανοιχτά, καμία άδεια δεν έχει τελειώσει και τίποτα δεν έχει χαλάσει. Ας βάλουμε λοιπόν εκείνο το μεγάλο καπέλο, κι ας πιούμε τον παγωμένο καφέ μας μπροστά στο air condition της δουλειάς, ονειρευόμενες το Αιγαίο…