Με αφορμή αυτό το βίντεο που έπεσε μπροστά μου στα social media, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σχετικά με το πώς διδάσκουμε τελικά στα παιδιά μας την ενσυναίσθηση, τα όρια και το σεβασμό.
Για όσους δεν το είδατε, η ιστορία έχει ως εξής.. ένας έφηβος έκανε bullying σε ένα άλλο αγόρι στο σχολείο για τα παλιά του ρούχα. Όταν η μαμά του το έμαθε, δεν αρκέστηκε σε μια απλή επίπληξη. Τον έβαλε να βγάλει τα καινούργια, απάτητα παπούτσια που μόλις του είχε αγοράσει και να τα χαρίσει στον συμμαθητή που κορόιδευε.
Το ίντερνετ, όπως ήταν αναμενόμενο, χωρίστηκε στα δύο. Από τη μία, οι υποστηρικτές της «παλιάς καλάς σχολής» που αποθέωσαν τη μαμά για το σκληρό αλλά αποτελεσματικό μάθημα ταπεινοφροσύνης. Από την άλλη, όσοι ένιωσαν ότι η δημόσια τιμωρία και η βιντεοσκόπηση του περιστατικού αγγίζει τα όρια της δημόσιας διαπόμπευσης.
Η πρόθεση αυτής της μητέρας ήταν αναμφίβολα σωστή. Ήθελε να δείξει στο παιδί της ότι τα υλικά αγαθά δεν καθορίζουν την αξία κανενός ανθρώπου και ότι η αλαζονεία έχει συνέπειες. Το να βάζεις το παιδί σου να επανορθώσει έμπρακτα όταν πληγώνει κάποιον είναι μια σπουδαία μορφή συνεπειοκρατικής διαπαιδαγώγησης.
Τα παιδιά μας είναι βέβαιο πως θα κάνουν λάθη. Θα πουν κακίες, θα παρασυρθούν από τις παρέες τους και θα γίνουν αλαζονικά. Γι’ αυτό και η ιδέα της μητέρας να τον βάλει να δωρίσει τα παπούτσια του ως επανόρθωση ήταν εξαιρετική , το γεγονός όμως ότι αυτό συνέβη μπροστά σε μια ανοιχτή κάμερα αφαίρεσε όλη την ουσία. Η αληθινή συγγνώμη και η ουσιαστική αποκατάσταση μιας αδικίας δεν χρειάζονται θεατές. Aπαιτούν ησυχία, ειλικρίνεια και προσωπική επαφή. Τελικά, ακόμα κι όταν ένα παιδί υποπέσει στο μεγαλύτερο σφάλμα, η δική μας ευθύνη είναι να το διορθώσουμε χωρίς να κλονίσουμε τη σχέση εμπιστοσύνης μαζί του, θυμίζοντάς του ότι η διόρθωση γεννιέται από την αγάπη και όχι από την ταπείνωση.